Maður

Í sept­em­ber komst ég að því að það býr maður undir rúm­inu mínu. Ég lá uppi í rúmi og var að horfa á Louis C.K uppi­stand á Netflix þegar ég heyrði lágan slepju­legan hlátur. Fyrst hélt ég að hann kæmi að utan og ég reif gard­ín­una frá glugg­anum en það var eng­inn fyrir utan. Hlát­ur­inn virt­ist nán­ast koma innan úr mér og í smá stund hélt ég að þetta væri garna­gaul. Ég ýtti aftur á play en stuttu síðar heyrði ég aftur í hlátr­inum: bældur hlátur, næstum eins og ein­hver væri að hafa sig allan við að gefa ekki frá sér hljóð. Ég frík­aði út. Fraus gjör­sam­lega og án þess að hreyfa mig skimaði ég um íbúð­ina. Ýtti á spacebar. Það virt­ist ekk­ert vera í eld­hús­inu né frammi á gangi en skyndi­lega heyrði ég greini­lega ein­hvern ræskja sig. Ég heyrði að röddin kom undan rúm­inu mínu. „Halló! Hver er þarna?“ kall­aði ég og beindi rödd­inni niður á rúmið. Ég hopp­aði á fjórar fætur og lagði eyrað að dýn­unni. Ekkert hljóð. „Er ein­hver þarna?“ og ég heyrði í ein­hverju mjakast hægt og rólega lengra undir rúmið. Alveg kjurr þarna á fjórum fótum rann á mig ein­hver heift­ar­leg reiði. Hvaða ímynd­un­ar­veiki var þetta í mér? Það gat ekki verið að ein­hver væri þarna, það væri fárán­legt. Ég ýtti aftur á play á Louis C.K. til að róa taug­arnar, færði mig síðan hægt og rólega að rúm­gafl­inum og beygði mig til að kíkja undir rúmið. Og þarna var hann bara! Maður, eða öllu heldur hálfur maður. Hann var ekki nema höfuð, axlir og hendur: skor­inn rétt fyrir neðan geir­vörtur. Hann starði á mig og ég starði á móti. Ég trúði varla mínum eigin augum! Maður undir rúm­inu mínu búinn að koma sér vel fyrir á milli ein­stæðra sokka, sæl­gæt­is­bréfa og tómra dósa. Það fyrsta sem rann upp fyrir mér var hversu skelfi­lega langt var liðið síðan ég ryksug­aði eða skúraði íbúð­ina. Ég hafði ekki litið undir rúmið svo mán­uðum skipti. En fljót­lega fyllt­ist ég skelf­ingu. Hversu lengi hafði hann verið þarna? Öll kvöldin sem ég lá uppi í rúmi fram á nótt að horfa á ein­hverja ömur­lega þætti? Eða öll skiptin sem ég stund­aði sjálfs­fróun, hafði hann heyrt í þessu öllu? Vissi hann að ég var búin með allar Vampire Diaries-ser­í­urnar og hafði sofið yfir mig fimm daga í röð? Ég ræskti mig og spurði kurt­eis­is­lega: „Afsakið, mætti ég spyrja hversu lengi þú hefur verið hérna undir rúm­inu mínu?“ Maðurinn var skelf­ingu lost­inn og virt­ist ekki koma upp orði, kannski mál­laus? Ætli maður geti talað hafi maður engan lík­ama? Ég hafði ekki hug­mynd. „Ertu búinn að vera hérna lengi?“ sagði ég hægar og skýrar, eins og ég væri að tala við barn. Maðurinn kink­aði kolli. Ég vissi það! Hann vissi þá allt um það hvernig ég eyddi hálfum deg­inum uppi í rúmi að horfa á þætti og vor­kenna sjálfri mér. Og hvað það var langt síðan ég stund­aði kyn­líf. „Þú afsakar draslið hérna undir rúm­inu, ég bý ein þannig ég þríf miklu minna en ég ætti að gera, fer alveg vel um þig og allt?“ Maðurinn kink­aði var­lega kolli og ég er ekki frá því að hann hafi brosað örlítið. Ég gaf honum thumps up, en fatt­aði að ég hafði óvart gefið honum thumbs down vegna þess að ég var að tala við hann á hvolfi. Mér fannst þetta svo óþægi­legt að ég veif­aði honum eins og til að kveðja þó að ég væri auð­vitað ekki að fara neitt. Síðan lagð­ist ég aftur upp í rúm. Ýtti á spacebar. Ég stökk fram í eld­hús og byrj­aði að tann­bursta mig. Passaði mig á að vera létt á fæti til að mað­ur­inn sæi ekki hvað ég get verið trukka­leg í umgangi. Ég er gjörn á að rekast í allt og er svo oft svo þungstíg að það mætti halda að ég væri hund­rað kílóum þyngri en ég er. Ég trítl­aði þarna um eld­húsið með tann­burst­ann í munn­inum, val­hopp­aði yfir í svefn­her­bergið og leit­aði að hreinum nátt­fötum. Neðst í skúff­unni var nátt­kjóll sem ég hafði ekki farið í síðan ég var tólf ára. Bleikur kjóll úr ein­hverju gervi­efni sem var alveg skelfi­legt að sofa í. Ég lét eins og ég hefði aldrei sofið í öðru og smeygði mér í kjól­inn með tann­burst­ann í munn­inum. Dansandi flýtti ég mér síðan inn í eld­hús til að spýta, hreins­aði tann­burst­ann og kom mér aftur upp í rúm. „Góða nótt“ sagði ég við mann­inn sem var ekk­ert lík­legri til að svara núna frekar en fyrr. Ég pírði augun yfir Louis C.K., eig­in­lega nær svefni en vöku. Mig lang­aði að lækka svo ég gæti sofnað en var svo hrædd um mað­ur­inn myndi ekki heyra neitt ef ég gerði það. Stundum heyrði ég mannin hlæja undir kodd­anum og dýn­unni þegar Louis sagði eitt­hvað sér­stak­lega fyndið. Síðan sofn­aði ég.