Við vorum að fá okkur lang­þráðan hund, reyndar í þessu til­viki hvolp. Ég var alveg á móti þessu. Ég veit alveg hvernig við erum, við erum ekki skipu­lögð, við erum ekki úti­vi­star­fólk, við erum ekki efni í góða gælu­dýra­eig­endur. Það hefur gengið á ýmsu þegar gælu­dýr hafa komið inn á heim­ilið. Það hefur alltaf verið mjög vel hugsað um þau en eitt­hvað gerst.

Núna, eftir margra ára suð, grát­bænir og lof­orð um ein­hverja hegðun sem ég hef aldrei séð, þá fengum við okkur hvolp. Hún er bara tíu vikna tík úr sveit, aga­lega sæt og allt það, en ég og mað­ur­inn minn fórum að átta okkur á því að nú væri allt að fara að breyt­ast og vorum komin í kvíða­kast eig­in­lega löngu áður en hvolp­ur­inn kom inn á heim­ilið. Við frest­uðum því að sækja hann.

Síðan býr hún með okkur núna, þessi nýi veru­leiki er runn­inn upp og það …