Reykjavík hefur tapað birtunni og litadýrðinni

Ég kom fyrst hingað til Íslands snemma á þrí­tugs­aldri, eða var það jafn­vel fyrr?“ segir Klaus Ortlieb í hálfum hljóðum og hugsar sig um stutta stund. Hann hefur tekið á móti blaða­manni Stund­ar­innar á Hlemmi Square, hót­el­inu sem hann á og rekur í félagi við vin sinn, Auðun Guð­munds­son. Fyrsta spurn­ingin sem hann hefur fengið er dæmi­gerð. Hvað varð til þess að hann gerði Reykja­vík að sínu öðru heim­ili? „Ég staldr­aði alltaf við í tvo daga og gisti í Reykja­vík. Ég varð ást­fang­inn af öllum lit­unum og feg­urð Reykja­víkur. Ég féll líka fyrir Íslend­ingum, hegðun þeirra og við­horfi til lífs­ins. Þeir voru alltaf til í partí en samt til­búnir að leggja hart að sér í vinnu. Næt­ur­lífið var þá þegar orðið nokkuð gott og auð­vitað þurfti ég sem ungur maður að njóta þess. Mér fannst þetta frá­bær borg og finnst það enn, þó að margt hafi því miður breyst til …