„Lög­reglan á höf­uð­borg­ar­svæð­inu er ekki með rann­sókn­ar­skyldu gagn­vart Alþing­is­mönnum.“ Þannig hljóðar svar sem Einar Stein­gríms­son stærð­fræð­ingur fékk frá lög­reglu þegar hann sendi lög­reglu­stjóra ábend­ingu um að hugs­an­lega kynni Ásmundur Frið­riks­son þing­maður að hafa gerst sekur um hegn­ing­ar­laga­brot með því að þiggja end­ur­greiðslu á akst­urs­kostn­aði langt umfram fyr­ir­mæli reglna um þing­far­ar­kostnað.

Einar sendi tölvu­póst­inn þann 22. maí síð­ast­lið­inn þegar umræða um álit siða­nefndar Alþingis í máli Þór­hildar Sunnu Ævars­dóttur þing­konu stóð sem hæst. Taldi nefndin að Þór­hildur hefði gerst brot­leg við siða­reglur þegar hún sagði í Silfrinu þann 25. febr­úar 2018 að uppi væri rök­studdur grunur um að Ásmundur Frið­riks­son hefði dregið sér fé. Hefur nú for­sætis­nefnd gert þá nið­ur­stöðu að sinni.

Í fyrstu huns­aði lög­regla efn­is­inntakið í erindi Einars og sagði Alþing­is­menn und­an­þegna rann­sókn­ar­skyldu lög­reglu. Eftir að Einar fal­að­ist eftir frek­ari skýr­ingum var málið sent „til grein­ingar hér á ákæru­svið­inu“ eins og það er orðað í tölvu­pósti.

Þann 12. júní síð­ast­lið­inn barst Einari bréf frá aðstoð­ar­sak­sókn­ara hjá lög­regl­unni. Þar er vísað til þess að for­seti Alþingis hafi æðsta vald í stjórn­sýslu þings­ins. Skrif­stofa Alþingis hafi greint frá því í yfir­lýs­ingu að engin gögn liggi fyrir sem bendi til þess að „rangt hafi verið haft við og röngum eða til­hæfu­lausum reikn­ingum verið skilað inn til end­ur­greiðslu“. Þá hafi ekk­ert í akst­urs­bók Ásmundur vakið grun um mis­ferli. 

„Segja má að þessi afstaða skrif­stofu Alþingis hafi ráðið úrslitum hvað [varðar] ákvörðun emb­ætt­is­ins að taka ekki til rann­sóknar kæru yðar eða ábend­ingu,“ segir í bréfi aðstoð­ar­sak­sókn­ar­ans. Þá er bent á að Alþingi og Rík­is­end­ur­skoðun hafi „öll tök á því að taka á þessu álita­efni“.

Samkvæmt 49. gr. stjórn­ar­skrár­innar má ekki setja neinn alþing­is­mann í gæslu­varð­hald eða höfða mál gegn honum án sam­þykkis þings­ins nema hann sé stað­inn að glæp. Með glæp er átt við meiriháttar refsi­vert ásetn­ings­brot, oft­ast gegn almennum hegn­ing­arlögum, sem sætir skil­yrð­is­lausri opin­berri ákæru.