Bára Huld Beck, blaða­kona á Kjarn­anum sem var áreitt af Ágústi Ólafi Ágústs­syni þing­manni Sam­fylk­ing­ar­innar fyrir ári síðan, segir að í lið­inni viku hafi sér liðið eins og atvikið og eft­ir­köst þess hafi ein­ungis verið slæmur draumur, minn­ing sem ein­ungis hún muni en ekki aðrir.  

Hún tjáir sig um líðan sína í opin­skárri færslu á Facebook, en atvikið átti sér stað á skrif­stofu Kjarnans þann 20. júní 2018. Eftir að trún­að­ar­ráð Sam­fylk­ing­ar­innar hafði fjallað um hegðun Ágústs á grund­velli kvört­unar frá Báru fór Ágúst í tíma­bundið leyfi frá þing­störfum. Hann sneri aftur í vor og hefur verið áber­andi und­an­farna daga í umræðum um breyt­ingar á fjár­mála­á­ætlun rík­is­stjórn­ar­innar.

Bára birtir eft­ir­far­andi hug­leið­ingu á Facebook:

Á tíma­mótum getur verið gott að staldra við og íhuga far­inn veg og kom­andi tíma en í þess­ari viku er eitt ár síðan brotið var á mér, nánar til­tekið í gær 20. júní.

Í þess­ari viku hef ég þurft að taka á stóra mínum til að halda and­liti og hef ég þurft að minna mig á að ég er fín eins og ég er og skil­grein­ist ekki af því sem mað­ur­inn gerði mér.

Í þess­ari viku hefur fram­an­greint reynst mér ein­stak­lega erfitt þar sem ég sé mann­inn út um allt; í pontu Alþingis, í fjöl­miðlum og á Facebook. Nú ári seinna er eins og ekk­ert hafi í skorist. Ég upp­lifi í þess­ari viku eins og árið hafi ein­ungis verið slæmur draumur ... minn­ing sem aðeins ég man. Ímyndun ein.

En svo er ekki.

Ég get ekki flúið. Ég er blaða­maður. Ég get ekki hætt að horfa. Ég get ekki slökkt á sjón­varp­inu, hætt að skoða Facebook eða lesa blöðin. Ef ég ætti að hætta þessu öllu til að flýja vondar til­finn­ingar þá yrði ég að hætta að vera blaða­maður. Ég þyrfti að hætta í starf­inu sem ég elska.

Mánuðum saman eftir atvikið þurfti ég að díla við sama ástand og í vik­unni. Ég þurfti að sitja undir fréttum, pistlum, myndum og við­tölum eins og ekk­ert væri eðli­legra.

Ég deili þessu til þess að útskýra hvernig til­finn­ingin er. Mig langar til þess að aðrir viti hverjar afleið­ingar af svona hegðun eru því þær eru afdrifa­miklar og langvar­andi.

Mig langar líka að breyta tár­unum í eitt­hvað upp­byggi­legt þannig að ein­hver lær­dómur hljót­ist af. Annars var bar­áttan til rétt­lætis til einskis.

Og hvernig geri ég það? Jú, með því að ein­blína á sjálfa mig því ég breyti ekki öðrum. Ég þarf að byggja sjálfa mig upp eftir allt sem á undan er gengið en það hef ég einmitt gert síð­ast­liðið ár. Og þrátt fyrir bakslag vik­unnar þá er ég ákveðin í að láta ekki skugga síð­asta árs eyði­leggja morg­un­dag­inn því svo skemmti­lega vill til að ég á afmæli þá.

Ég ætla að bæta upp fyrir síð­asta afmæli því þrátt fyrir þetta skrítna þrí­tug­asta og sjö­unda ald­ursár þá upp­götv­aði ég einnig aðra hlið á mér; ég var aldrei í neinum vafa hvað ég ætti að gera ... að segja frá! Ég tók hvert ein­asta skref í þessu ferli á besta mögu­lega máta og af því er ég stolt.

Svo í þess­ari viku græt ég pínu og sé eftir týndum tíma vegna hegð­unar sem ég átti ekki skilið, sem eng­inn á skilið. En á morgun brosi ég fullt og ber höfðuð hátt í mínum nýja veru­leika.

Færslan er birt með leyfi höf­undar.