Bryndís Schram: „Hvers vegna þessi iðandi ormagarður af hatri?“

Bryndís Schram, eig­in­kona Jóns Baldvins Hanni­bals­sonar, spyr hvort þjóð­fé­lagið sé sjúkt í grein í Frétt­blað­inu í dag. Hún mæti nú hatri dóttur sinnar, systur og systra­dætra. „Hvers vegna þessi iðandi orma­garður af hatri?“ spyr hún.

Tilefnið eru ásak­anir um kyn­ferð­is­lega áreitni á hendur Jóni Baldvini. Sjö konur hafa stigið fram undir nafni og alls 23 birta nafn­lausar frá­sagnir á vef­síðu.

Bryndís seg­ist hafa mætt miklu hatri vegna stjórn­mála­fer­ils Jóns Baldvins. Þau hjónin hafi mætt miklu mót­læti vegna EES samn­ings­ins og ann­arra mála sem komu upp í tíð Jóns Baldvins í stjórn­málum. „Stundum hef ég líka deilt heiðr­inum,“ skrifar hún. „Ég hef staðið við hlið manns­ins, uppi á sviði, þar sem hann hefur verið sæmdur heið­urs­nafn­bót og aus­inn lofi. Lófatak þús­unda hefur glumið í eyrum mér. Þar hefur hann verið hylltur. Hann var mað­ur­inn sem þorði að bera sann­leik­anum vitni, þegar aðrir þögðu. En þetta var í útlöndum. Það er eng­inn spá­maður í sínu föð­ur­landi.“

Hún hafi trúað því að áhyggju­laust ævi­kvöld væri framundan þar til konur stigu fram í Stund­inni og lýstu áreitni Jóns Baldvins. „Og enn einu sinni horf­ist ég í augu við ásýnd hat­urs­ins. Í þetta sinn er þetta ekki bara póli­tík. Ekki bara svið­setn­ing póli­tískra mótherja, sem í hita leiks­ins vilja koma höggi á hættu­legan and­stæð­ing. Að þessu sinni er and­lit hat­urs­ins afskræmt af heift og hefnigirni út yfir gröf og dauða. Það er hel­sjúkt og hams­laust. Það birt­ist mér í and­liti dóttur minnar, systur minnar og syst­ur­dætra minna. Dóttir mín skrifar mér níð­bréf og segir: „Helvíti – það eruð þið“. „Syst­ur­dóttir mín, þátta­stjórn­andi á RÚV, segir mig „sið­blinda í með­virkni“ og að ég sé „hætt að vera sjálf­stæð per­sóna“.“

Þá ver Bryndís sig vegna einnar af sög­unum á vef­síð­unni, þar sem kona lýsir því að fjórtán ára hafi hún verið áreitt af Jóni Baldvini heima hjá sér, en faðir hennar hafi verið sendi­herra í London. „En hann vill að ég setj­ist í fangið á sér,“ skrifar konan ónafn­greinda. „Hann er blautur af svita og lyktar hræði­lega. Lyktin.... hún var svo stæk. Og hann grípur um brjóstin á mér og sleikir á mér eyrun og háls­inn. Ég lít upp eftir hjálp og sé Bryndísi. En hún er að brosa. Hún brosir til mín. Og ég frýs. Jóni finnst þetta svo fyndið eitt­hvað og strýkur á mér rass­inn þegar ég losa mig og stend upp. Bryndís eltir mig. Hún útskýrir fyrir mér að hann sé búinn að drekka aðeins of mikið. Honum þyki svo vænt um mig. Og svo bendir hún mér á að það sé búið að vera svo rosa­lega mikið að gera hjá þeim Jóni og pabba. Ég þurfi ekki að rugga bátnum; pabbi minn megi ekki við því.“

Bryndís segir sög­una vera hug­ar­burð og heila­spuna. „Trúlegt – eða hitt þó heldur!“ skrifar hún. „Upp­haf­lega var þessi kona bara ein af ótal mörgum, sem veittu hatri sínu útrás – undir nafn­leynd. Ein­hverjum hjá mbl.is tókst að draga hana fram í sviðs­ljósið. Þess vegna er hægt að svara henni. En hvað með allar hinar, sem fela sig á bak við nafn­leynd? Svo lengi sem þær þora ekki að standa við orð sín, hljóta þau að telj­ast „dauð og ómerk“.“