Flosi Þor­geirs­son, gít­ar­leik­ari HAM og leið­sögu­maður, neydd­ist til að kalla eftir aðstoð björg­un­ar­sveitar 16. júní síð­ast­lið­inn eftir að hafa farið offari í göngu­ferð á Heng­il­svæð­inu. Flosi lýsir því í færslu á Facebook-síðu sinni að eitruð karl­mennska hafi rekið hann áfram í aðstæðum þar sem hann hefði átt að hlusta á lík­amann og snúa við. Þá hafi hann skamm­ast sín fyrir að hringja eftir aðstoð og taka þannig tíma björg­un­ar­sveita­fólks. Björg­un­ar­sveit­ar­fólk hafi þó beðið hann um að hafa ekki áhyggjur. „Við viljum frekar hafa þig lif­andi en dauðan“, hafi einn þeirra sagt við hann.

Flosi greinir frá því að hann hafi verið allur upp­veðr­aður eftir jafn­tefli Íslands og Argent­ínu í HM í knatt­spyrnu. Hann hafi því ákveðið að skella sér í göngu­ferð út fyrir bæj­ar­mörkin og Heng­ils­svæðið hafi orðið fyrir val­inu. „Ég var ágæt­lega klæddur, með vatns­flösku en átta­vit­ann fann ég hvergi, hef sama sem ekk­ert notað hann og taldi mig ekki þurfa þess. Þar eð þetta átti bara að vera stutt ganga þá skildi ég vatns­flösk­una eftir í bílnum. Þrátt fyrir að vera mið­aldra þá er ég í góðu formi en ég er sjaldan þver­móðsku­fullur í svona göngum. Um dag­inn sneri ég við í miðjum hlíðum Keilis vegna þess að ég fann að ég var ekki nógu vel klæddur. Mér fannst ekk­ert til um það, hugs­aði að ég gæti farið á topp­inn seinna. Í þessarri Heng­ils­göngu greip mig aftur á móti ein­hver eitruð karl­mennska og sig­ur­veg­ara­hugs­un­ar­háttur sem átti eftir að reyn­ast dýr­keyptur.“

Nístandi sársauki í mjöðm

Flosi lýsir því síðan að hann hafi gengið inn í Inn­sta­dal og ákveðið að ganga á sjálfan Hengil­inn. Hann hafi tekið margar myndir og mynd­bönd til að birta á sam­fé­lags­miðlum. „Ég sá fyrir mér öll vin­gjarn­legu froðu­kommentin og hjörtun sem myndu baða sam­fé­lags­miðla mína björtu ljósi.“

Á leið upp á Hengil­inn fór Flosi að finna fyrir vægum verk í vinstri mjöð­minni en hafi ákveðið að leiða það hjá sér. Verk­ur­inn hafi hins vegar bara auk­ist en þrátt fyrir það komst Flosi alla leið upp. Þegar Flosi lagði af stað niður var skollin á svarta þoka og loks þegar birti upp hafi hann áttað sig á að hann væri að fara ranga leið því Þing­valla­vatn hafi blasað við honum. Flosa hafi því verið ljóst að gangan yrði lengri en til stóð en hann hafi ekki látið það á sig fá.  

„Í þessarri Heng­ils­göngu greip mig aftur á móti ein­hver eitruð karl­mennska og sig­ur­veg­ara­hugs­un­ar­háttur sem átti eftir að reyn­ast dýr­keyptur“

„Mjaðm­ar­verk­ur­inn var nú far­inn að pirra mig veru­lega og fann ég meira og meira fyrir honum. Skyndi­lega var eins og brenn­andi heitum teini væri stungið beint í gegnum lærið og inn í mjöðm. Ég öskr­aði af kvölum og féll við, sem betur fer tók mosa­breiða á móti mér. Ég reyndi að standa upp en vinstri fót­ur­inn lét ekki að stjórn, í hvert skipti sem ég teygði úr honum eða kreppti, þá fann ég alveg nístandi sárs­auka. Ég dragn­að­ist loks niður á jafn­sléttu. Ég vissi nokkurn veg­inn hvar ég var, SA við Hengil og sá hvar sólin var að setj­ast. Ég beygði því í vestur og von­að­ist til að kom­ast aftur inn í Inn­sta­dal. Þar þurfti ég að klifra nokkra hóla en það reynd­ist ger­sam­lega ómögu­legt. Ég gat ekk­ert notað vinstri fót­inn nema rétt til að dragn­ast áfram. Þar eð það var óbæri­legt að teygja úr fæt­inum gekk ég álútur og auk verks­ins í mjöð­minni fór ég að finna til í mjó­bak­inu og mér fannst sem þindin væri á köflum að rifna í sundur. Sem betur fer var veðrið frá­bært en sólin sest og orðið nokkuð skugg­sýnt. Ég sakn­aði nú vatns­flösk­unnar og sval­aði þorst­anum í lækjum en nóg var af þeim. Allt í kringum um mig voru hlíðar og hólar sem rauk úr enda háhita­svæði. Þetta var stór­feng­legt umhverfi en nokkuð drunga­legt og ekki bætti mitt lík­am­lega ástand úr.“

Hringdi eftir aðstoð

Flosi hafi á þessum tíma ákveðið að þetta gengi ekki, hann yrði að hringja á Neyð­ar­lín­una. Það gekk nokkuð brös­ug­lega fyrst að ná sam­bandi og auk þess vakti það áhyggjur að heldur var farið að draga af raf­hlöðu sím­ans. Loks náði Flosi þó sam­bandi og ákveðið var að hann biði eftir björg­un­ar­sveit­ar­fólki. „Eftir um hálf­tíma fékk ég skila­boð frá hjálp­ar­sveit­inni um að þeir væru búnir að miða mig út og væru á leið­inni. Nú tók við löng bið, ca. 90-120 mín en um síðir komu tveir strákar á fjór­hjólum og lagt var af stað til­baka. Ferðin gekk frekar hægt og sprakk einu sinni á öðru hjól­inu og einu sinni fest­ist hitt svo varð að draga það upp. Ég skamm­að­ist mín er ég sá spjöllin sem hjólin unnu á mos­anum, allt vegna ofkapps í mér. Það tók ca. 2 tíma að kom­ast til­baka. Ég hafði huggað mig við að þetta feigð­ar­flan hafði aðeins tekið tíma tveggja hjálp­ar­sveita­manna en brátt sá ég að svo var ekki. Við veg­inn biðu 6 manns og tveir bílar! Seinna fékk ég að vita að jafn­vel fleiri hefðu verið kall­aðir út. Hvílík skömm. Ég var keyrður að bílnum mínum og gat keyrt heim, það var í raun miklu erf­ið­ara að kom­ast upp tröpp­urnar og upp í rúm en að keyra bíl­inn.“

Ætlar að kaupa flugelda af hjálparsveitinni

Flosi seg­ist hafa gert ýmis mis­tök í þetta skipti. Fari fólk eitt í fjall­göngu eigi það að búast við hinu versta og því hafa með sér átta­vita, vatn, kort, aukafatnað og svo fram­vegis. Þá eigi að segja ein­hverjum frá ferðum sínum og senda skila­boð á 112 app­inu svo hægt sé að hefja leit, ef á þarf að halda, út frá þeim punkti. Enginn hafi vitað af ferðum hans og það sem hafi átt að verða 90 mín­útna ganga hafi orðið að 12 tíma feigð­ar­flani.

„Mér finnst svo magnað að hér á Íslandi er til fólk sem er til í að henda öllu frá sér á laug­ar­dags­kvöldi og fara að leita að mið­aldra flóni sem heldur að hann sé mestur og bestur“

„Ég skamm­ast mín þó aðeins minna. Stuttu eftir að fólkið frá Hvera­gerði hafði sótt mig voru þau kölluð út (ásamt þremur öðrum sveitum!) til að ná í erlendan ferða­mann á Ing­ólfs­fjalli sem var bara orð­inn svo þreyttur að hann komst ekki lengra. Björg­un­ar­sveit­ar­menn­irnir báðu mig að hafa ekki áhyggjur af þessu. „Við viljum frekar hafa þig lif­andi en dauðan“, sagði einn þeirra og klapp­aði mér á öxl­ina. Þetta er stór­kost­legt fólk.

Ég hef ákveðið að læra af þessu. Fara var­lega næst og skilja eitr­uðu karl­mennsk­una eftir heima. Lækn­ir­inn sagði vöðvann í kringum liða­mótin illa bólg­inn og ég er í raun ekki enn orð­inn góður, hef nú verið á bólgu­eyð­andi og verkja­lyfjum í viku. Mér finnst svo magnað að hér á Íslandi er til fólk sem er til í að henda öllu frá sér á laug­ar­dags­kvöldi og fara að leita að mið­aldra flóni sem heldur að hann sé mestur og bestur. Það er ekk­ert sjálf­sagt mál að eiga hjálp­ar­sveit­irnar að. Við gleymum því kannski stundum. Ég hef ekki keypt flug­elda í áraraðir og hef lít­inn áhuga á slíku. Í des­em­ber ætla ég þó að gera mér ferð austur í Hvera­gerði og kaupa dágóðan slatta af hjálp­ar­sveit­inni þar.“