Ég er frá Palestínu, er gift og á fimm börn. Ég elska landið mitt en ég get ekki búið þar, því eins og flestir vita ríkir stríð í landinu. Eiginmaður minn og börn eru enn í Palestínu. Ég hef ekki séð þau í tvö ár. Ég hef verið að reyna að fá þau til Íslands, en mér er sagt að ég þurfi að vera þolinmóð. En ég er orðin þreytt á að bíða. Þegar ég sé mæður úti að ganga með börn sín fæ ég verk í hjartað. Börnin mín þarfnast mín og ég þarfnast þeirra. 

Dóttur mína, sem er átján ára, dreymir um að verða hjúkrunarfræðingur eða læknir og vill fara í háskóla hér. Sextán ára dóttir mín er að kenna sjálfri sér íslensku svo hún geti eignast vini á Íslandi. Yngsta dóttir mín, tólf ára, hefur verið veik undanfarið, sefur hvorki né borðar. Hún saknar mín svo mikið. Sonur minn, sem er 15 ára, elskar fótbolta og segist ætla að verða jafn góður og Messi eða Ronaldo. Hann segist einnig vilja verða flugmaður. Yngsti sonur minn er nú orðinn níu ára, en var ekki nema sjö ára þegar ég fór. 

Það er erfitt að vera ein á Íslandi. Ég elska Ísland og Íslendingar hafa reynst mér mjög vel. Ég fékk íslenska kennitölu og leyfi til að dvelja hér og vinna. En ég sakna barnanna minna.