Ég er frá Palest­ínu, er gift og á fimm börn. Ég elska landið mitt en ég get ekki búið þar, því eins og flestir vita ríkir stríð í land­inu. Eig­in­maður minn og börn eru enn í Palest­ínu. Ég hef ekki séð þau í tvö ár. Ég hef verið að reyna að fá þau til Íslands, en mér er sagt að ég þurfi að vera þol­in­móð. En ég er orðin þreytt á að bíða. Þegar ég sé mæður úti að ganga með börn sín fæ ég verk í hjartað. Börnin mín þarfn­ast mín og ég þarfn­ast þeirra. 

Dóttur mína, sem er átján ára, dreymir um að verða hjúkr­un­ar­fræð­ingur eða læknir og vill fara í háskóla hér. Sextán ára dóttir mín er að kenna sjálfri sér íslensku svo hún geti eign­ast vini á Íslandi. Yngsta dóttir mín, tólf ára, hefur verið veik und­an­farið, sefur hvorki né borðar. Hún saknar mín svo mikið. Sonur minn, sem er 15 ára, elskar fót­bolta og seg­ist ætla að verða jafn góður og Messi eða Ronaldo. Hann seg­ist einnig vilja verða flug­maður. Yngsti sonur minn er nú orð­inn níu ára, en var ekki nema sjö ára þegar ég fór. 

Það er erfitt að vera ein á Íslandi. Ég elska Ísland og Íslend­ingar hafa reynst mér mjög vel. Ég fékk íslenska kenni­tölu og leyfi til að dvelja hér og vinna. En ég sakna barn­anna minna.