Þegar maður hittir Þóreyju Helga­dóttur er erfitt að ímynda sér að sú hin sama hafi verið komin í and­legt og lík­am­legt þrot skömmu áður vegna rangrar grein­ingar á sjúk­dóms­ein­kennum. Þegar við setj­umst niður hefur hún lokið löngum vinnu­degi, en Þórey starfar sem hrossa­rækt­andi og tamn­inga­maður í Blá­skóga­byggð.

„Þetta byrj­aði í apríl 2016 en þá fann ég fyrir mik­illi hjart­sláttar­ó­reglu og var ekki eins og ég átti að mér að vera,“ segir Þórey. Hún var þá stödd sem áhorf­andi á  körfu­bolta­leik sonar síns. Eig­in­maður hennar var með í för og sá fljót­lega að ekki var allt með felldu.

Mynd: Úr einka­safni

Dagarnir liðu og óþæg­indin stig­mögn­uð­ust og fékk Þórey síma­tíma hjá lækni í heima­byggð. Hún lýsir fyrir honum ein­kenn­unum sem voru erf­ið­leikar með tal, þrótt­leysi og mæði við hin minnstu átök. Það var líkt og hjartað missti úr slag við lík­am­lega hreyf­ingu eða bætti við sig auka­takti, útskýrir hún. Þetta var …