Ég fer í Gucci-búð á Strikinu. Dagbók frá Kaupmannahöfn XIX

Um dag­inn var ég staddur í Gucci-búð á Strikinu hér í Kaup­manna­höfn.

Þetta var svona búð þar sem galla­jakki með kín­versku dreka­mynstri kost­aði 200.000 íslenskar krónur og striga­skór 250.000.

Ég er vel að merkja ekki að fara að skipta um fata­stíl.

En sem ég dólaði þarna í búð­inni kom ark­andi inn átta ára strákur, eða níu ára í allra mesta lagi.

Og hann vék sér óhikað að einni afgreiðslu­stúlkunni og sagði að sig vant­aði skó.

Hún tók honum með alúð og byrj­aði að sýna honum striga­skóna. 

Hann tal­aði góða ensku með þykkum hreim og var nokkuð dökkur á hör­und og svip­sterkur, svo ég hugsa að það hafi hvarflað að afgreiðslu­stúlkunni rétt eins og mér að þetta væri ungur olíu­prins frá Mið­aust­ur­löndum.

Og mér datt í hug að hann hefði stokkið út af Hotel d'Anglet­erre, sem var handan við næsta horn, og skot­ist þarna inn til að fá sér nýja skó.

Dreng­ur­inn var ósköp lát­laust klæddur í bol og stuttar buxur, en var greini­lega hand­viss um erindi sitt og hafði minnstan áhuga á verð­inu á þeim skóm sem stúlkan tók nú til að láta hann máta þarna í búð­inni.

Hann vildi bara skó sem pössuðu vel, heyrði ég að hann sagði við stúlk­una. Hann væri nefni­lega með ansi háa rist.

Loks heyrð­ist mér að hann væri orð­inn sáttur við eitt skóparið og það vant­aði bara að hann teygði sig í litlu hand­tösk­una sem hann var með og geymdi sjálf­sagt gull- og plat­ínu­kortin.

Þá stóð allt í einu dökk­leitur maður á miðju gólfi í Gucci-búð­inni með eitt eða tvö minni börn með sér.

Þetta var ósköp venju­legur ungur faðir, prýði­lega til hafður, sem og börnin hans - en þetta var samt alveg aug­ljós­lega EKKI fjöl­skylda sem hafði efni á að versla í Gucci-búðum.

Og mað­ur­inn sagði á spænsku við þann átta ára með háu rist­ina:

„Þarna ertu þá. Mamma þín er farin að bíða eftir okkur í ísbúð­inni.“

Það datt ekki af drengnum né draup, þegar hann hopp­aði niður úr sæti sínu þar sem afgreiðslu­stúlkan hafði komið honum fyrir meðan hún bar honum skóna, og hann rétti stúlkunni skóparið og sagði kurt­eis­lega:

„Thank you. I will think about it.“