Miðflokksmenn geta loks sofið vært á nóttunni. Fyrsta verk nýrrar borgarstjórnar Reykjavíkur var að breyta fánareglum. Aðeins íslenski fáninn mun nú að jafnaði blakta við hún fyrir utan Ráðhúsið.
Ráðstöfunin er stórsigur í langri baráttu Miðflokksins gegn tilteknum fánum. Sigur er þó ekki alltaf jafnsætur og maður ímyndaði sér í hita leiksins.
Upp á líf og dauða
Ég veit hvernig Miðflokksmönnum líður.
Hér í Norður-London, þar sem ég bý, var nýverið háð barátta, sem stundum virtist upp á líf og dauða. Síðustu vikur valt hamingja íbúa Highbury-hverfisins á frammistöðu fótboltaliðsins Arsenal í ensku úrvalsdeildinni.
Ég hef ekki áhuga á fótboltaíþróttinni sem slíkri. Svo alltumlykjandi er hins vegar stemningin meðal þeirra sem búa í nágrenni við leikvang liðsins að ekki einu sinni fúlasti antí-sportisti stenst mátið að kaupa sér fótboltatreyju.
Með von í hjarta en öndina í hálsinum fylgdust íbúar Highbury með síðustu leikjum deildarinnar, þyrstir í sigur en ávallt hársbreidd frá brostnum draumum.
Fagnaðarlætin sem brutust út þegar liðið tryggði sér titilinn fangaði mannlega gleði í sinni einlægustu mynd. Fólk þusti út á götur. Það hló og grét. Ókunnugir föðmuðust eins og gamlir vinir.
Dögum saman ríkti hátíðarstemning í Highbury þar sem flugeldum var skotið upp og fótboltasöngur ómaði fram eftir nóttu.
Hápunkti var náð með skrúðgöngu síðastliðinn sunnudag. Ein milljón Arsenal-aðdáenda myndaði heiðursvörð þar sem liðinu var ekið á tveggja hæða opnum strætisvögnum um hverfið.
Sigurinn var okkar eftir tuttugu og tveggja ára bið.
En svo reis nýr dagur.
Handan sigursins
Þar sem ég gekk með börnin í skólann morguninn eftir skrúðgönguna blöstu við dreggjar gleðinnar: Göturnar voru þaktar rusli svo langt sem augað eygði.
„Af öllu því sem skiptir engu máli skiptir fótbolti mestu máli
Himinninn var þungbúinn. Vinnuvikan var fram undan. Veruleikinn beið, kaldranalegur, handan sigursins.
Arsenal-fánar héngu enn í öðrum hverjum glugga. En í gráma hversdagsleikans virtist árangurinn lítið annað en hjóm. Það var mánudagur. Óhreina tauið var enn í þvottakörfunni. Ég átti eftir að kaupa í matinn. Hitastig jarðar fór hækkandi. Stýrivextir líka. Fylgja þurfti börnunum í fótbolta, píanótíma og skátana. Eldhúsvaskurinn var stíflaður og það var aldrei neitt í sjónvarpinu.
Þótt takmarkinu væri náð hafði ekkert breyst.
Bleksvart tóm tilgangsleysisins
„Af öllu því sem skiptir engu máli skiptir fótbolti mestu máli,“ er þekkt tilvitnun sem eignuð er bæði páfa og fótboltaþjálfara.
Mannkynið hefur einstakt lag á að gefa merkingarlausum hégóma gildi. Að leikslokum blasir hins vegar við bleksvart tóm tilgangsleysisins.
Sigur Miðflokksins í baráttunni um fánana er jafn þýðingarlítill fyrir mannlega tilvist og sigur Arsenal í ensku úrvalsdeildinni. Það þarf samt að þvo þvottinn. Stýrivextir eru svimandi háir. Og enn er ekkert í sjónvarpinu.
Allt er óbreytt.
Til sefjunar múgnum
Sagt er að ekki þurfi annað en „brauð og leika“ til að halda almenningi í skefjum.
Barátta Miðflokksins gegn fánum er, eins og mörg stefnumála popúlista um heim allan, ekkert annað en slagur sem háður er til sefjunar múgnum.
Má ég þá heldur biðja um fótbolta.
Þegar íþróttamenn vinna leik, ég tala nú ekki um mót, þá fagna þeir einsog þeir séu bestir í heimi eða betri en andstæðingurinn. En þess ber að geta að þeir geta verið verri manneskjur en mótherjinn að öllu öðru leyti en því að þeir hafa unnið hann í boltaleik, en maður gæti oft haldið af fögnuðinum að dæma að þeir hafi leyst öll vandamál mannkynsins, í það minnsta. Ég spyr því: Eru íþróttamenn heimskir?
Lífið er leiðinlegra ef það er endalaus keppni. Það er enginn æðri eða óæðri en næsti maður að mínu áliti, þó ég væni ekki íþróttamenn um að aðhyllast slíkt umfram aðra.
En almennt talað þá er gallinn við samkeppni sá að það eru sigurvegarar og taparar. Stundum á þetta við um heilu heimsálfurnar, t.d. Bandaríkin og Afríku - sigurvegari og tapari. Hvernig á t.d. Simbabve að keppa við Bandaríkin? Þeir eru langt á eftir í þróun. Þeir ríku verða ríkari....... E.t.v. væri heimurinn betri ef það væri meiri samvinna og minni samkeppni
En ef fólk hefur þörf fyrir samkeppni þá er ég með hugmynd en hún er sú að Ríkið stofnaði hin ýmsustu fyrirtæki og færi í samkeppni við einkafyrirtækin. Þá væri þeim sem hefðu áhuga og getu til að stofna fyrirtæki, það frjálst eftir sem áður, en ef ríkið hagnaðist á sínum rekstri, gæti mögulega orðið sanngjarnari skipting auðs í heiminum.
Það skal tekið fram að höfundur er ekki á móti íþróttum og finnst sjálfsagt að fólk starfi við íþróttir, sérstaklega ef það hefur gaman af því.