Sú var tíð að sagan af nýstein­öld var ein­föld.

Mannkyn af ýmsu þroska­stigi og af ýmsum teg­undum hafði bjástrað á stein­öld­inni í tvær, þrjár millj­ónir ára, lifað sem veiði­menn og safn­arar og brúkað í lífs­bar­átt­unni þau stein­tól ýmis sem stein­öldin er einmitt kennd við.

En svo gerð­ist það á til­teknum tíma­punkti að mað­ur­inn – og kannski var það kona – leit í kringum sig og sá að í kringum flest þau bráða­birgða­ból sem hóp­ur­inn hans eða hennar not­uðu á flakki sínu eftir veiði­dýrum og öðru æti­legu, í kringum þau ból voru farnar að spretta tölu­vert grósku­betri jurtir en úti á mörk­inni.

Leifar og úrgangur frá mann­inum virt­ust sem sé hafa góð áhrif á sprett­una.

Og það mætti kannski hjálpa eitt­hvað til, svo sprettan yrði enn þá betri og jurt­irnar enn girni­legri?

Byltingin mesta!

Einhvern veg­inn þannig má gera sér í hug­ar­lund að land­bún­aður hafi upp­haf­ist. Kannski var það að …