Ég vann við að keyra á milli spít­ala­bygg­inga. Ég var að flytja sýni en líka fólk. Þetta var fín vinna en mér brá og átti ekki orð þegar ég átt­aði mig á því að ég fékk meira útborgað þetta sumar en mamma mín sem er kenn­ari. Hún er í fullu starfi og hefur unnið við það í tutt­ugu ár. Hún var reyndar að fá grunn­laun af því að það var sumar en ég var í starfi sem krafð­ist ekki neinnar mennt­unar. Mamma leggur sig mjög fram í vinn­unni og til dæmis tóku hún og sam­kenn­ari hennar að sér að kenna einum bekk þegar þriðji kenn­ar­inn fór í veik­inda­leyfi. Þær þrjár höfðu starfað saman í teymi. Mamma bætti á sig auka­vinnu og þannig spör­uðu þær Reykja­vík­ur­borg marga hund­rað þús­und kalla á mán­uði því það þurfti ekki að ráða nýjan kenn­ara. Og þetta var betra fyrir nem­end­urna því þeir þekktu mömmu og hinn kennar­ann. Maður verður svo reiður þegar það er svo verið að gagn­rýna verk­föll kenn­ara. 

Ég á stuðn­ings­ríka for­eldra. Þau buðu mér að ein­beita mér bara að nám­inu þegar ég var í mennta­skóla, sögðu mér að vera ekki að hugsa um pen­inga. En ég hef verið að vinna hluta­starf með lækna­nám­inu. Ég verð hálfn­aður með það í sumar. Það kemur dálítið í haus­inn á manni núna að vera ekki að vinna fulla vinnu. Maður á ekki séns inn á hús­næð­is­mark­að­inn fyrr en ég er búin að vinna „my ass off“ fyrir íslenska ríkið. Ég þarf senni­lega að búa hjá mömmu og pabba í nokkur ár meðan ég safna mér fyrir útborgun í fyrstu íbúð því það er ekki hægt ef ég verð á leigu­mark­aði. En ég er nýbú­inn að fá íbúð á stúd­enta­görðum og ætla að hugsa sem minnst um hvernig hús­næði­mál mín verða í fram­tíð­inni.