Ásgeir H. Ing­ólfs­son, skáld og blaða­maður, féll frá í nótt. Skömmu fyrir ára­mót greind­ist hann með krabba­mein og nýverið fékk Ásgeir að vita að meinið væri ekki tækt til með­ferðar.

Í félagi við vini sína fékk Ásgeir þá hug­mynd að halda við­burð­inn Lífs­kviðu, mann­fagnað og list­við­burð, og var hann fyr­ir­hug­aður í dag. Að ósk fjöl­skyldu Ásgeirs fer við­burð­ur­inn eigi að síður fram þó for­sendur hans séu breyttar. 

„Vonumst til að sjá sem flesta og minn­ast mæts manns. Húsið verður opið frá tvö í dag og upp­lestur hefst uppúr sjö í kvöld,“ skrifa vinir hans í við­burð­inn á Facebook þar sem til­kynnt er um frá­fall Ásgeirs. Lífs­kviða fer fram á Götu sól­ar­innar við Kjarna­skóg á Akueyri. 

Ásgeir var í við­tali í Heim­ild­inni sem kom út í gær þar sem hann sagði frá því hvernig hann brást við þeim fregnum að hann væri að fara að deyja og hug­mynd­inni að Lífs­kviðu. 

Þar benti hann á að hann væri ógiftur, barn­laus og ætti engar eignir. „Þegar ég heyri fyrst orðið krabba­mein, að ég sé með krabba­mein, þá eru engin börn sem ég þarf að hafa áhyggjur af og það er eng­inn arfur sem ég þarf að skipta. Það sem ég á eftir eru öll mín óklár­uðu verk; þau sem ég er kom­inn áleiðis með og þau sem eru enn á byrj­un­ar­stigi,“ sagði hann.

Það er því ákveðin heim­speki sem liggur að baki Lífs­kvið­unni. „Ég held að við séum allt of mörg þar að hugsa, þegar við fáum að vita að við erum að fara að deyja, að við eigum ekk­ert meira eftir til að gefa. Það er kannski rétt miðað við þann strúktúr sem við höfum komið okkur upp í kap­ít­al­ism­anum þar sem það að deyja þýðir, jú, að fólk syrgir og allt það, en að fólk gerir erfða­skrá og er að hugsa um þá pen­inga sem það á.

Fyrir mörg okkar eru mestu verð­mætin hins vegar bundin í tölvum, stíla­bókum; í tölv­unni eigum við myndir og mynd­bönd, texta og ljóð, upp­skriftir og tón­list, alls konar bara eftir áhuga­sviði fólks. Kannski getur ein­hver farið í þessi gögn síðar en kannski ekki.

Það sem mig lang­aði að gera var að finna ljós­mæður og ljós­feður og rit­stjóra fyrir allt sem ég á, til að hjálpa mér að koma því í eitt­hvert form eða halda áfram með verkin sem ég byrj­aði á. Kannski getur ein­hver klárað skáld­sög­una sem ég er bara búinn að skrifa fyrstu tíu blað­síð­urnar af.“

Lífs­kviðan var því hugsuð sem fögn­uður sköp­unar þar sem Ásgeir ætl­aði að deila sínum verkum, og því sem komið er af þeim, en einnig er von á fjölda ann­arra lista­manna sem ætla að lesa upp ljóð, flytja tón­list, sýna mynd­list.

Viðtalið við Ásgeir má lesa hér í heild sinni: