„Ég er lattel­epjandi borg­ar­búi og stolt af því. Við erum stödd í Koggu, ker­am­ikverk­stæði og gall­eríi, sem er búið að vera hér á sama stað í næstum því 40 ár. Ég er dóttir Koggu, Kol­brúnar Björg­ólfs­dóttur, og Magnúsar Kjart­ans­sonar. Pabbi var hérna líka, ég sit í hans gamla stól. Við höldum hans hug­verki eins og við getum, hann dó fyrir 18 árum. Svo er systir mín hérna líka, búin að vera í 30 ár. Fjöl­skyldan er öll hérna en þetta er miklu meira en bara fyr­ir­tæki. Mamma er búin að vera að í 50 ár. 

Ég ólst upp í þessu. Það er eflaust þrosk­andi og ákveðið menn­ing­ar­legt upp­eldi, mikið af lista­mönnum og alls kyns skemmti­legu fólki sem var inni á heim­il­inu. Það var mikið talað um heims­málin og heim­speki og skegg­rætt um allan fjand­ann. Ég var kannski ótrú­lega lítil þegar ég var að taka þátt í full­orð­ins sam­tölum og fannst það bara sjálf­sagt. Ég man mjög mörg skipti þar sem ég sat með þeim á Mokka kaffi og þá voru lista­menn­irnir allir að reykja vindla, drekka kaffi og ræða list, póli­tík og lífið og til­ver­una. Ég sat með þeim og fékk vöfflu með rjóma og app­el­sín. Mér fannst þetta geggjað, ég var oft­ast eini krakk­inn og mér fannst þetta stór­kost­legt, ég sá engan mun á mér og þessu lista­fólki. Mér fannst sjálf­sagt að taka þátt í svona sam­tali um alls kyns hluti sem maður hafði kannski tak­mark­aðan skiln­ing á þá.

Svo þegar ég fór í skól­ann og tal­aði við jafn­aldra þá vissu þau ekk­ert hvað ég var að tala um, þetta var kannski aðeins öðru­vísi heimur heldur en margir aðrir félagar voru í. Ég ólst líka svo­lítið mikið upp fyrir austan hjá ömmu minni og móð­ur­systur, var send þangað öll sumur. Þegar ég kom heim á haustin og var að tala eins og mér fannst eðli­legt spurði einn strák­ur­inn af hverju ég tal­aði eins og gömul kona. Það stuð­aði mig, en þeim fannst orða­forð­inn greini­lega svo­lítið „gammel“. 

Það sem hafði mest áhrif á mig og mitt sjón­ar­horn er að búa erlendis. Ég lærði heim­speki á Ítalíu og á Bret­landi og hef búið í Hollandi. Mér fannst áhuga­verð­ast að upp­lifa hvernig annað fólk hefur það. Þegar ég flutti aftur heim fannst mér magnað að átta mig á því hvað við höfum það brjál­æð­is­lega gott. Alveg sama hvað maður les í bók eða talar við fólk þá er mesta upp­lifunin að prófa það sjálfur og þurfa að standa á eigin fótum við nýjar aðstæður. Það er bæði það skemmti­leg­asta sem ég hef gert og mest þrosk­andi. 

Ég flutti aftur til Íslands þegar pabbi dó. Mér rann blóðið til skyld­unnar. Ég þurfti á Íslandi og fjöl­skyld­unni að halda og þau mér svo ég kom heim og hef verið hér síðan. Ég starfa hér hjá mömmu en ég er heim­spek­ingur, það er mitt fag, ég kenni heim­speki. Svo er ég ljós­mynd­ari.“