Eftir sinn langa og far­sæla feril við kokka­bóka­gerð sneri Nanna Rögn­vald­ar­dóttir við blað­inu í fyrra og samdi skáld­sögu byggða á löngum kynnum af skag­fir­skri sögu. Það er alltaf gaman að sjá konur stökkva milli jaka í góðum sjó og ekki var ástæða til ann­ars en að vænta góðra bita frá Nönnu. Hún býr yfir djúp­stæðri þekk­ingu á lífs­háttum dreifðra byggða, þróun þess sam­fé­lags sem hefur mótað hana og inn­sýn í mann­lega breytni.

Nú er önnur sögu­bók hennar komin út, hún leitar í tím­ann eftir stóru bólu, kunn­ugt minni um unga konu sem er myrt og hvernig yfir­völd og sveit­ungar leysa úr mál­inu að því talið er.

Á opinskáan máta

Nanna gengst fús­lega við því í eft­ir­mála bók­ar­innar að hún hafi notað marg­sagða sögu sem grunn, minni um morðið við Úlfsá sem for­stokk­aður valds­maður af höfð­ingja­ættum var um síðir dæmdur fyrir: hafa margir sinnt sama máli: ann­ála­höf­undar, Jónas frá Hrafna­gili og …