„Við erum í Smára­lind­inni. Ég fer nú bara oft hérna, ég bý ekk­ert langt frá, ég sit hérna oft og fer í búðir og það er oft sem ég hitti ein­hverjar gamlar skóla­systur, yfir­leitt. Mér finnst gott félags­lega að sitja hérna.  

Ég var sjúkra­liði á spít­öl­unum og var svo víðar, í heima­hjúkrun síð­ustu 20 ár. Það var frá­bært. Þar kynn­ist maður skjól­stæð­ingum. Svo þegar ég hætti fannst mér það hræði­legt. En hefði ég verið á á skurð­stof­unni sem ég var á áður í 15 ár hefði það verið allt öðru­vísi. Þetta er per­sónu­legra.

Maður kallar ekki allt ömmu sína. Ég var nú fyrst í Hátúninu sem var mjög erfitt félags­lega. Það var því­lík reynsla, að sjá hina hlið­ina á líf­inu. En maður kemur betur út úr því þótt það hafi verið erfitt. Það væri hægt að búa til bíó­mynd um það. 

„Ég mála, það bjargar mér alveg, þá hef ég nóg að gera.“

Mynd: Anna Sigríður Björns­dóttir

Ég lenti nú einu sinni í hjarta­stoppi. Ég var á skurð­stof­unni að vinna. Það sprakk æð og ég var bara svo heppin að vera á réttum stað á réttum tíma. Það voru fimm læknar í kringum mig. Það var leið­in­legt að vakna aftur, áfall. En það er svo skrýtið, þetta eru næstum 30 ár síðan en ég er aldrei hrædd við þetta. Ég er ekki hrædd við að fá þetta aftur, það er það góða við þetta. Þetta var ekki skemmti­leg reynsla, þetta var óhuggu­legt. En ég hugsa bara jákvætt. Ég mála, það bjargar mér alveg, þá hef ég nóg að gera.“