„Það hefur enginn maður rétt á að beita annan mann ofbeldi“

Ég heiti Gísli Kr. Björns­son og við erum fyrir utan hús Grósku í Vatns­mýr­inni þar sem ég starfa sem lög­maður fyrir fast­eigna­sölu. Mér finnst það mjög gaman, já. Það skemmti­leg­asta við lög­mennsku er að við erum eig­in­lega aldrei að vinna í sömu verk­efnum tvisvar. Þótt mál geti verið keim­lík þá reynir alltaf á eitt­hvað nýtt hverju sinni. 

Þegar ég var tíu ára tók ég ákvörðun um að verða lög­maður. Hvað olli því? Það var maður sem hjálp­aði mér í erf­iðum aðstæðum, það var pabbi besta vinar míns og hann var lög­maður og ég ákvað að verða bara alveg eins og hann. Það sem gerð­ist er partur af lengri sögu en þetta var mjög áhrifa­ríkt augna­blik fyrir mig og mót­aði mig mjög mikið. Það styrkti mig í þeirri trú að það hefur eng­inn maður rétt á að beita annan mann ofbeldi. 

Ég hætti í mennta­skóla ungur, svo fór ég aftur í nám seinna og í Iðn­skól­ann í milli­tíð­inni. Ég var svo orðin 34 ára gam­all þegar ég fór í lög­fræði. Það var erfitt og ég mæli ekki með því. Ég mæli með því að ung­menni klári mennta­skól­ann og fari þá leið sem þau ætla að fara. Ef þau eru ekki viss um hvaða leið það er, er betra að læra eitt­hvað en ekk­ert. Lífið er líka bara helj­ar­innar lær­dómur, innan og utan skóla, skóli er ekki það sem skiptir öllu máli. Konan mín var ólétt að okkar fyrsta barni þegar ég fór í nám, það var hún sem sagði: nú ferð þú í lög­fræði og lætur draum­inn þinn ræt­ast. 

Ég hafði aldrei komið inn í háskóla áður, fyrir utan and­dyrið. Það kom mér mest á óvart hvað þetta þurra fræða­svið var í raun­inni rosa safa­ríkt og hefur svo mót­andi áhrif á sam­fé­lagið. Ég hvet ungt fólk til að elta draumana sína, ef það á ekki drauma þá bara elta eitt­hvað sem það sér.