Maður var í síð­ustu viku sak­felldur fyrir hús­brot, lík­ams­árás og akstur undir áhrifum áfengis í Hér­aðs­dómi Vest­ur­lands. Maðurinn var ákærður af íbúum hús­næð­is­ins fyrir að hafa reynt að brjót­ast inn í húsið og slegið til ann­ars íbú­anna í til­raun sinni til að ryðj­ast inn um bað­her­berg­is­glugga á hús­inu. 

Í skýrslu sem hjón, sem búa í hús­inu, lögðu fyrir dóm er atvikum lýst þannig að aðfara­nótt 17. júlí 2022 hafi heim­il­is­fólk orðið vart við bif­reið sem ók hratt að hlaði húss­ins og stöðv­aði þar.

Heim­il­is­fólkið hafi ekki kann­ast við bíl­stjór­ann sem var sam­kvæmt lýs­ingu í ann­ar­legu ástandi. Þegar einn heim­il­is­manna hafi farið að bílnum til að gá að líðan manns­ins hafi hann rankað við sér og orðið æstur og sýnt af sér ógn­andi hegðun.

Hjónin hafi því næst læst sig inni í hús­inu þar sem aðrir fjöl­skyldu­með­limir voru einnig staddir. Skömmu eftir það hafi ákærði reynt að kom­ast inn í húsið, tekið í hurðir og barið í glugga. 

Mundaði heimagert sverð 

Í skýrslu brota­þola er því lýst að á einum tíma­punkti hafi ákærði dregið fram „heima­gert sverð og sveiflað því í kringum sig.“ Þá hafi mað­ur­inn einnig kastað af sér þvagi á úti­hurð húss­ins. Síðan hafi mað­ur­inn opnað glugga á hús­inu og reynt að skríða inn um hann.

Þegar einn heim­il­is­mann­anna reyndi að ýta ákærða frá glugg­anum hafi ákærði slegið til hans með þeim afleið­ingum að brota­þoli hlaut áverka á and­liti. Heim­il­is­fólkið brá því næst á það ráð að sleppa hundi sínum út sem fældi ákærða frá hús­inu og út á tún.

Maðurinn hafi síðan ráfað um svæðið en verið kom­inn aftur að hlaði húss­ins þegar lög­reglu bar að garði. Samkvæmt lýs­ingu lög­reglu var mað­ur­inn „sjá­an­lega ölv­aður, illa átt­aður og nokkuð æstur.“ Þegar lög­regla reyndi að hand­sama mann­inn hafi átök brot­ist út sem leiddi til þess að tveir lög­reglu­menn slös­uð­ust lít­il­lega og lýstu því að hafa fundið til eymsla eftir á.

Bar fyrir sig minnisleysi 

Í skýrslu sem ákærði gaf fyrir dómi sagð­ist hann hafa verið á ætt­ar­móti umrætt kvöld, þar sem hann hafi neytt áfengis og skemmt sér. Næsta sem mað­ur­inn sagð­ist hafa munað eftir var að hafa vaknað í fanga­klefa.

Í skýrslu­töku fyrir dómi sagð­ist ákærði hvorki muna eftir hús­brot­inu né hand­tök­unni. Á þeim grund­velli hafn­aði ákærði ásök­unum eins þeim var lýst í ákæru­skjali máls­ins. 

Málsvörn verj­anda byggði einnig á því að hann taldi taldi ásak­anir hjón­anna vera ótrú­verð­ugar og að málið hafi verið illa rann­sakað af lög­reglu, en í vitna­skýrslu lög­reglu kom fram að myndefni frá búk­mynda­vélum lög­reglu hafi ekki verið vistað.

Í dóm­inum var einnig velt vöngum yfir því hvort ákærði hafi raun verið öku­maður bif­reið­ar­innar. Þegar lög­reglu bar að garði umrætt kvöld hafi ákærði sagt lög­reglu að vin­kona sín hafi ekið sér í bif­reið­inni. En hún var hvergi sjá­an­leg á vett­vangi og fram kemur í dómnum að hvorki ákærði né neinn annar hafi getað stað­fest þá frá­sögn.  

Í skýrslu­töku gat ákærði ekki sagt til um hversu mikið hann hafi drukkið umrætt kvöld, „þetta hafi gengið sinn eðli­lega gang miðað við aðstæður.“ Þá taldi ákærði lík­legt að hann hafi farið í óminni vegna þess að hann hafi verið á þung­lynd­is­lyfjum á þeim tíma sem hafi ýtt undir minnis­leysið. Fyrir dómnum kvaðst ákærði hafa í kjöl­farið hætt að drekka. 

Málsvörnin metin ótrúverðug

Dómurinn féllst ekki á varnir ákærða að neinu leyti og taldi ekk­ert benda til þess ann­ars að ákærði bæri ábyrgð á ölv­unar­á­standi sínu og hátt­semi sinni. Þá taldi dóm­ur­inn frá­sögn ákærða um að vin­kona hans, sem eng­inn veit nein deili um, hafi ekið bif­reið­inni ótrú­verð­uga.

Við ákvörðun refs­ing­ar­innar ver litið til þess að með til­raunum sínum til þess að ryðja sér leið inn á heim­ili brota­þola hafi mað­ur­inn brotið 71. grein stjórn­ar­skrár­innar sem lýtur að frið­helgi heim­il­is­ins.

Ásamt þriggja ára skil­orðs­bund­innar refs­ingar var mað­ur­inn sviptur öku­leyfi sínu gert að greiða bæði sak­ar­kostnað og málsvarn­ar­laun verj­enda síns sem sam­an­lagt nemur um 870.000 krónum.