„Ég á nú svo­lítið skraut­legan feril, þannig séð. Það hefur flest gengið mér í hag. Ég var voða­lega hepp­inn með eig­in­konu, við studdum hvort annað með ráði og dáð. 

Svo bjarg­aði ég nú lífi mínu einu sinni, aðfara­nótt 28. ágúst 1988. Ég var kenn­ari við Vélskóla Íslands og naut þess að gera eitt­hvað úr löngu sum­ar­fríi sem tíðk­að­ist þá. Þá fór ég í smá­báta­út­gerð og missti bát niður í Horna­fjarðar­ósi á mjög hörðu inn­falli, þá getur mynd­ast mjög hættu­leg röst í ósnum sem maður verður að var­ast. Ég var með full­fermi og það var brot sem náði inn að bátnum að aft­an­verðu og sökkti honum. Ég náði ekki að losa björg­un­ar­bát­inn af þak­inu og bát­ur­inn stóð alveg upp á end­ann. Svo sá ég að það var eitt­hvað bogið við fest­ing­arnar og það kom síðar á dag­inn að þær voru ólög­legar.   

Ég synti í land, það var ekki undir hálfum kíló­metra, í ískulda. Það rigndi. Ég bjó að því að hafa synt sem krakki og ung­lingur í Lag­ar­fljóti. Senni­lega réði það úrslitum að ég var far­inn að synda það yfir­vegað til að ofþreyta mig ekki, en samt ekki þannig að ég ofkæld­ist. Það var vandi en ég náði þessum ryþma. Mér varð hugsað til minna nán­ustu. Mér fannst það versta að bregð­ast þeim. 

Ég náði landi á Aust­ur­fjörutanga, örmagna, og varð svo að hlaupa um meira og minna í fimm, sex tíma til að halda á mér hita þangað til að bátur kom til veiða, þá var ég búinn að missa af þremur á undan honum. Þeir sáu mig ekki, það var svo dimmt. En Sigurður nokkur á bátnum Fáfni sá mig. Ég fann stikur í fjör­unni með end­ur­skins­merki og hann sá bjar­mann, hélt nátt­úr­lega að þetta væri draugur eða eitt­hvað, sæskrímsli. Svo áttar hann sig og keyrir 30 tonna bát­inn upp í fjör­una, reynir að henda í mig línu en hún náði ekki þannig ég þurfi að synda á móti henni. Þegar ég kom um borð bauð Sigurður mér sígar­ettu, sem ég þáði, ég var búinn að vera í bind­indi í nokkur ár en ég reykti í tvo sól­ar­hringa og hugs­aði með mér: Djöf­ull­inn, þetta skal ekki verða til þess að ég fari að reykja aftur. Svo ég hætti. 

Það var miklu stærra sunda­frek, Guð­laugur Frið­þjófs­son frá Vest­manna­eyjum. Hann var mér fyr­ir­mynd þarna. Ég sagði við sjálfan mig: Jesús Kristur, og henti mér í sjó­inn þegar bát­ur­inn seig end­an­lega undan mér.“