Aflýstu brúðkaupinu vegna skjálftanna - „Þetta var svolítið ömurlegt“

Þau voru búin að skipu­leggja hinn full­komna brúð­kaups­dag. Þann 11.11.2023 ætl­uðu Anita Gurrý Frið­jóns­dóttir og Frank Bergmann að ganga í það heilaga í Laug­ar­nes­kirkju og halda síðan brúð­kaups­veislu í sal Verka­lýðs­fé­lags Grinda­víkur. 

Allt var til reiðu fyrir brúð­kaupið þegar þau tóku ákvörðun – aðfar­arnótt laug­ar­dags­ins á meðan allt lék á reiði­skjálfi í Grinda­vík vegna jarð­hrær­ing­anna – um að aflýsa því.

Svona átti að bjóða gest­ina vel­komna í veisl­una sem ekki var haldin.

„Við héldum lengi í von­ina og ætl­uðum að finna annan sal en á end­anum ákváðum við bara að hætta við,“ segir Anita sem er 25 ára en Frank 27. Þau hafa verið saman í átta ár, trú­lofuð í eitt.

Komin með sjóriðu heima hjá sér

Á föstu­dag tóku þau æfingu fyrir brúð­kaupið í Laug­ar­nes­kirkju. „Við vorum öll orðin svo spennt, til­búin fyrir morg­un­dag­inn,” segir Anita. Þau höfðu ekk­ert sér­stak­lega verið að fylgj­ast með fréttum, fannst þau bara vera að venj­ast end­ur­teknum skjálftum og höfðu ekki miklar áhyggjur. 

„Þegar við komum aftur heim til Grinda­víkur fundum við hvað þetta var orðið svaka­lega mikið. Fyrst vorum við ekki beint hrædd. En við vorum samt ekki vön því að þetta væri stans­laust. Upp­haf­lega höfðum við ætlað að vera heima um nótt­ina en síðan þurftum við að yfir­gefa bæinn okkar. Þá var ég alveg komin með sjó­riðu og í mag­ann,“ segir hún. 

Þau höfðu ákveðið að gifta sig í Laug­ar­nes­kirkju því þar voru for­eldrar Anitu gefnir saman. Þeir búa í Njarðvík en for­eldrar Franks, og nán­ast öll hans stór­fjöl­skylda, býr í Grinda­vík. 

Frank og Anita eru yfir sig ást­fangin, en þurfa að bíða með að finna nýja dag­setn­ingu fyrir brúð­kaupið.

Ekki andlega viðstödd

Það hafði verið mikið stress á föstu­deg­inu vegna und­ir­bún­ings. Anita segir þau hafa verið komin með aðgang að veislu­salnum og við það að fara að skreyta hann. Mamma hennar hafi síðan verið á heim­ili sínu í Njarðvík á fullu að elda. Jörðin var byrjuð að skjálfa en þau héldu ótrauð áfram, í von um að þetta myndi allt lag­ast. „Við sögðum að við ætl­uðum að reyna að halda brúð­kaupið,” segir hún. 

Anita við­ur­kennir að hún hafi verið orðin ansi ringluð þarna um kvöldið þegar þau voru þó að reyna að halda sig við upp­haf­legt plan, að gifta sig næsta dag. „Ég var eig­in­lega farin að labba í hringi og þurfti að hringja í systur mína og biðja hana um að hjálpa mér því ég var ekki lengur and­lega við­stödd.”

Þegar þau voru síðan að und­ir­búa sig áður en þau færu frá Grinda­vík og til for­eldra Anitu í Njarðvík gleymd­ist margt. For­eldrar Franks höfðu orðið eftir í Reykja­vík fyrr um dag­inn og þau byrj­uðu á að fara heim til þeirra til að sækja spari­fötin þeirra. 

Sár og reið

„Við gátum varla hugsað skýrt. Ég tók varla nein föt með fyrir mig. Við vorum sein­ust til að fara úr blokk­inni okkar. Frænka mín sem býr við hlið­ina á okkur kom með. Annars voru allir farnir,” segir hún en þau fóru ekki fyrr en um klukkan tvö um nótt­ina heim til for­eldra Anitu í Njarðvík.

„Þegar við vorum komin heim til mömmu tókum við stöð­una og mátum þetta þannig að það væri ekk­ert snið­ugt að gera þetta. Við sendum þá á alla að það væri búið að hætta við brúð­kaupið.”

Ákvörð­unin var þeim afar þung­bær. „Þetta var svo­lítið ömur­legt og maður var bæði sár og reiður. Við vitum ekki hvenær við ætlum að halda brúð­kaupið fyrst að staðan er enn svona óviss í Grinda­vík. Okkur bara leið ekki vel með að ætla að fagna, að geta ekki farið í íbúð­ina okkar, vita ekki hvort við værum að fara að missa eign­ina okkar,” segir Anita en þau búa á Ásabraut, rétt við sprung­una stóru sem mynd­að­ist í fyrra­dag. 

Fengu hlýjar kveðjur

Á átt­unda tug veislu­gesta voru vænt­an­legir en Anita og Frank hafa fengið hlýjar kveðjur frá þeim sem voru á leið í brúð­kaupið þeirra. „Fólki fannst bara ömur­legt að þetta skyldi ger­ast á deg­inum okkar en við myndum bara fagna ennþá betur þegar við fáum að gera það,” segir hún. 

Þar sem þau voru til­búin með mat fyrir yfir sjö­tíu manna veislu hafa þau síðan verið dug­leg að bjóða fólki í mat. En þau eru enn í gríð­ar­legu upp­námi.

„Við erum bara í sjokki og áfalli. Ég er varla búin að sofa neitt. Maður er bara fastur yfir frétt­unum og reynir að halda í von­ina um að allt fari vel. Við erum samt mjög stressuð yfir því hvort íbúðin okkar sé skemmd. Við viljum bara kom­ast heim,” segir Anita.