Ég heiti Ralph og við erum stödd í Háskóla Íslands í Reykja­vík. Ég er hér í meist­ara­námi í íslenskri mið­alda­fræði. Hvers vegna? Það er löng saga en ég hef alltaf haft áhuga á þessu. Ég sett­ist í helgan stein fyrir átján mán­uðum síðan. Við hvað starf­aði ég? Það er önnur löng saga. Ég starf­aði mest allan fer­il­inn minn í háskólum en mest megnis í stjórn­un­ar­störfum. Að fara aftur að læra og að koma til Íslands var eft­ir­launa­gjöf frá mér til mín. 

Þetta var aug­ljós­lega mjög dýr ákvörðun, ég lifi á líf­eyr­inum mínum og þarf að huga að hverju penní. Þetta var líka stór ákvörðun, að flytj­ast búferlum á milli landa. Ég hef aldrei gert það áður. Ég hafði komið hingað nokkrum sinnum sem túristi en aldrei búið hérna. Ég kunni enga nútíma­ís­lensku áður en ég flutti hingað en ég er að reyna læra hana, með erf­iðum, ásamt forn­ís­lensk­unni, sem er hluti af nám­inu. Ég flutti hingað í ágúst. Jafnvel þó mik­ill fjöldi Íslend­inga tali ensku finnst mér það kurt­eisi að reyna að minnsta kosti að læra íslensku, þótt það sé krefj­andi. 

Í grunn­nám­inu mínu var mín aðal­á­hersla á enska mið­alda­sögu. Þar var ein­hver vísun í vík­inga og Skand­in­avíu, og Ísland, en alltaf í ensku sam­hengi. Það sem heill­aði mig við íslenska mið­alda­fræði, hvar á ég að byrja? Auðvitað bók­mennt­irnar og þar eru Íslend­inga­sög­urnar auð­vitað fremstar. Annað sem heill­aði mig við Ísland, og er ein­stakt við Ísland, að ég held, í það minnsta í evr­ópsku sam­hengi, að þá var Ísland numið frekar seint og það sem meira er, það var eng­inn annar hérna fyrir. Ólíkt Eng­lend­ingum, Frökkum og Hol­lend­ingum sem gerðu sér nýlendu úr Norður-Ameríku þar sem fyrir var menn­ing og annað fólk. Það er auð­vitað saga af írskum prestum sem voru hérna en þeir voru fáir og fóru. Ísland var og er líka strjál­býlt, sem er ein­stakt, meira að segja í nútím­anum. Fyrir hund­rað og fimm­tíu árum var Reykja­vík fremur lítil, hún er núna allt önnur, meira eins og aðrar evr­ópskar borgir. Hún er kannski ekki stór miðað við aðrar höf­uð­borgir, ég við­ur­kenni það, en hún er stærri en litli bær­inn sem ég ólst upp í og þannig er hún stór fyrir mér. Ég er far­inn að röfla, er það ekki? Það er einn af mínum slæmu siðum. Ég tala of mikið.  

Efst í huga mér þessa dag­ana eru fréttir sem ber­ast frá Mið-Aust­ur­löndum. Fyrir það voru það fréttir af inn­rásinni og stríð­inu í Úkraínu. Ég er nógu gam­all til að muna fyrri deilur í Mið-Aust­ur­löndum, eins og Yom Kippur stríðið og öðru eins. Ég er nógu gam­all að þegar ég ólst upp voru Sov­ét­ríkin stór­veldi en ekki Kína.

Ég veit ekki hvort ég fylgist meira með fréttum núna ver­andi á eft­ir­launum, en ég reyni mitt besta að halda í við þær. Ísland stendur sig vel þegar kemur að því að þýða íslenskar fréttir yfir á ensku eins og RÚV og Grapevine. Ég reyni að fylgj­ast með stjórn­málum og menn­ingu á Íslandi eins og um kvenna­verk­fallið, sem var stór við­burður. Ég var mjög heill­aður af þeirri stað­reynd að rektor Háskól­ans studdi það opin­ber­lega. Ég er ekki viss um að það hefði gerst í Bret­landi. Þar eru vissu­lega kvenna­hreyf­ingar og mikið af sömu vanda­mál­unum en ekk­ert kvenna­verk­fall. 

Ég hef lesið frá­sagnir um tíma­bilið í kringum það þegar Vigdís Finn­boga­dóttir var kjörin fyrsti kven­for­set­inn. Ég reyni að ein­blína ekki bara á slæmu frétt­inar utan úr heimi eða hryll­ing­inn sem á sér stað ann­ars staðar. Það er til­hneig­ing til þess að sumir atburðir detta út af rad­arnum af því að það er bara svo og svo mikið pláss í blöðum og frétta­tímum. Þar gæti ég nefnt það sem er að ger­ast í Yemen eða Kongó. Nú er ég far­inn að röfla. Svarar þetta spurn­ing­unni þinni?

Ég reyni að minna sjálfan mig á, sér­stak­lega þegar ég er í prófa­törn, hversu hepp­inn ég er að búa í þeim hluta Evrópu þar sem ríkir friður, ég meina Bretland er ekki full­komið, það er í raun margt slæmt í gangi þar. Kannski líka á Íslandi? Það er þó mín til­finn­ing að Ísland sé jafn­ara og örugg­ara en til dæmis Bretland. Mikið af fólk­inu sem er með mér í námi er frá Banda­ríkj­unum og þeirra til­finn­ing  og reynsla af glæpum til dæmis er allt önnur en í Bret­landi. Ég er mjög hepp­inn en í hvert skipti sem ég kveiki á frétt­unum eru þær slæmar. Svarar það spurn­ing­unni þinni?

Eitt augna­blik sem breytti lífi mínu? Þessi er erfið. Það sem er aug­ljós­ast fyrir flestum að nefna er að gifta sig og eign­ast börn en því miður þá gerð­ist það aldrei í mínu til­felli. Auðvitað er það nýleg­asta sem breytti lífi mínu að koma hingað. Án þess að drekkja þér í lífs­sög­unni minni þá get ég sagt þér að eftir fyrstu gráðuna mína vann ég í fimm ár við gagna­öflun, það var í sam­hengi mennt­unar, en ekki það sem ég vildi gera en var samt vinna. Þetta var snemma á átt­unda ára­tugnum og atvinnu­leysi í Bret­landi var mikið. Ég tók ákvörðun um að gefa vinn­una upp á bát­inn og fara aftur í skóla. Ég eyddi öllum mínum sparn­aði í að fara aftur að læra. 

Á per­sónu­legri nótum þá dó faðir minn árið 2014. Móðir mín er enn á lífi, hún er 96 ára. Þegar annað for­eldri þitt deyr, ég meina hann var 87 ára en samt, það hefur áhrif. Annað slíkt augna­blik var þegar einn af mínum nán­ustu vinum dó ungur, aðeins fer­tugur og skildi eftir sig eig­in­konu og tvö börn. Hann dó mjög snögg­lega, hann var ekki búinn að vera lengi veikur, eða í það minnsta vissum við ekki að hann hefði verið lengi veikur. Svarar þetta spurn­ing­unni þinni?