Við erum á heim­ili Magneu, Ármanns, Örnu og Ellýjar í vest­ur­bænum. Fjöl­skyldan situr við eld­hús­borðið og for­eldr­arnir, Magnea og Ármann, fá sér morg­un­boll­ann, enda klukkan rétt rúm­lega níu að morgni.

„Við erum að hugsa um börnin okkar frá morgni til kvölds og á nótt­unni, það er aðal­lega það sem er mér efst á huga,“ segir Magnea og Ármann kinkar kolli. „Það tekur 90 pró­sent af mínum vak­andi tíma að hugsa um börnin okkar.“ Varðandi hin 10 pró­sentin sem eftir eru handa þeim sjálfum reynir Magnea að nýta þau í að fara á „æfingu einu sinni á dag“ á meðan Ármann „fer stundum niður í kjall­ara að mála. Og á sunnu­dögum fer ég í bumbu­bolta.“ 

Það er ekki alltaf auð­velt að við­halda þessum tíu pró­sentum fyrir þau sjálf, það þekkir Magnea. „Ég átti einn þannig dag um dag­inn. Ellý var á brjósti í 20 tíma þann sól­ar­hring­inn. Ég var frekar þreytt eftir þann dag. En þar sem hún er barn númer tvö þá vissi ég að svona mjólk­ur­dagar myndu koma og að þeir væru ekki var­an­legt tíma­bil. Þegar ég átti svona dag með Örnu hugs­aði ég: guð minn góður, ég get þetta ekki.“

Magnea eyðir ekki miklum tíma í að hug­leiða „hver hún er“ og spyr sig jafn­vel hvort ein­hver viti það. Arna, sem er þriggja ára, spyr hvort hún megi „vera með“ og Magnea útskýrir að umræðu­efnið sé hvernig maður veit hver maður er. Aðspurð um það hvort hún viti það segir Arna ein­fald­lega: „Nei.“

Arna veit samt að upp­á­halds­lit­ur­inn hennar er „gulur“ og þegar hún er spurð hvernig hún viti það segir hún: „Ég bara vissi það þegar ég var pínu­lítil.“ Upp­á­halds­mat­ur­inn hennar er „Píta, lasanja, kart­öflur með olíu og salti, Heinz bak­aðar baunir og avocado með lime og salti,“ og upp­á­halds­dótið hennar er „stóra flug­eðlan mín“.

Aðspurð hvað sé það merki­leg­asta sem hefur komið fyrir hana, hugsar Arna málið dálitla stund áður en hún svarar: „Það hefur eitt merki­legt komið fyrir pabba. Ég skal segja þér það.“ Ármann hlær og seg­ist ekki vita hvað hún eigi við en gefur henni leyfi til að segja frá því. „Einu sinni rakst pabbi næstum því í. En það merki­leg­asta sem hefur komið fyrir mig, ég mál­aði eina mynd. Handafar og fótafar!“ 

Ármann og Magnea eru sam­mála um að far­vegur lífs þeirra hafi breyst við það að hitta hvort annað. „Allt hefur breyst síðan ég kynnt­ist Magneu, eig­in­konu minni. Hún er mjög klár og það er gott að tala við hana og ég hef náð að spegla rosa mikið í lífi mínu í sam­tali við hana.“

Ármann segir að við að hitta hana hafi hann „fundið meiri vilja eða kjark til að breyta hlutum í lífi mínu“. Magnea útskýrir að þegar þau kynnt­ust ákvað hún að hlusta frekar á inn­sæið en á reglur um hvað má og má ekki í sam­skiptum við þá sem „maður er skot­inn í“. Hún hafði lengi vel fengið ráð frá vin­konu sinni um slíkar sam­skipta­reglur. „Það mátti til dæmis ekki svara skila­boðum fyrr en í fyrsta lagi eftir tólf og hálfa mín­útu og það átti að bíða í þrjá daga með að hitta þá ef þeir höfðu haft sam­band.“ Magnea reyndi fyrst um sinn að fram­fylgja slíkum reglum í sam­skiptum sínum við Ármann. Hún gerð­ist svo kjörkuð eitt kvöldið að senda honum „sms“ um það hvort hann væri laus sama kvöld til að hitta hana. Hún var  búin að ákveða þá reglu, út frá reglum vin­konu hennar, að ef hann væri ekki búinn að svara innan ákveð­ins tíma myndi hún ekki hitta hann. Þegar tíma­frest­ur­inn leið svo og Ármann svar­aði of seint ákvað hún að þessar reglur væru ekki fyrir hana. 

„Ég vildi bara vera ein­læg og hrein­skilin. Ég var geggjað skotin í honum og vildi vera með honum. Ég hlust­aði á það á þessu augna­bliki og restin er, history.“