Spán­ar­strendur hafa lengi verið leik­svið íslenskra láta­læta. Guð­mundur Steins­son bauð íslenskum leik­hús­gestum á strönd­ina í gam­an­leiknum Sól­ar­ferð árið 1976 þegar margir þeirra höfðu hrein­lega ekki stigið fæti á spænska strönd. Rúmlega fjöru­tíu árum seinna fór Friðgeir Ein­ars­son með leik­hús­gesti á Club Romantica í ann­ars konar sól­ar­ferð. Bæði leik­ritin gera gys að hegðun þjóð­ar­innar en sam­tímis grand­skoða frá ólíkum sjón­ar­miðum í verkum þar sem form og inni­hald spila saman.

Óspennandi ferðalag

Sviðs­höf­und­arnir Hákon Örn Helgason og Helgi Grímur Her­manns­son stað­setja Pabba­stráka sömu­leiðis á spænskri strönd, innan veggja Tjarn­ar­bíós. Sumarið 2007 hitt­ast Ólafur og Hannes fyrir til­viljun við far­ang­urs­beltið og taka tösku hvor ann­ars í mis­gripum. Ólafur er rúðu­strik­aður fjöl­skyldu­faðir sem getur ekki án áætl­unar verið og reynir af öllum lífs og sálar kröftum að ná sam­bandi við ung­lings­son sinn með litlum árangri. Hannes er ung­lingur í lík­ama full­orð­ins manns sem hefur alltaf litið upp til lands­fræga pabba síns sem er nýlega lát­inn og ætlar að nýta ferð­ina til að skrifa ævi­sögu hans. Í leit sinni að svörum finna þeir óvænt hvor annan.

Þrátt fyrir for­vitni­leg fyr­ir­heit er Pabba­strákar lang­dregið og óspenn­andi ferða­lag. Nálgun Hákonar og Helga flakkar á milli ein­lægni, góð­lát­legs gríns, afteng­ingar, súr­r­eal­isma og uppi­stands, líkt og höf­und­arnir treysti sér ekki til að taka afstöðu hvorki í hand­riti né leik. Þá er örugg­ara að halda sig í fjar­lægð við per­sónur verks­ins, forð­ast ein­hvers konar sjálf­skoðun og ríg­halda í sögu­þráð­inn, ef svo skyldi kalla. Nið­ur­staðan er fremur ófyndin flatneskja sem gefur lítið af sér.

Ágætis hugmynd dugar ekki í sýningu

Atburða­rásin ger­ist kannski sum­arið 2007 og á að vera byggð á sannri sögu en höf­undar vinna ekki með þessar hug­myndir að neinu ráði. Fyrir utan for­mála í byrjun er yfir­vof­andi fjár­mála­hrun sýn­ing­unni óvið­kom­andi heldur er for­tíðin end­ur­sögð með spaugi­legum áherslum nostal­g­í­unnar og sögu­þráð­ur­inn teygður áfram atburð fyrir atburð án þess að rann­saka ævi­sögu­formið neitt sér­stak­lega. Hér víkja form og inni­hald fyrir yfir­borðs­kenndu spaugi sem skilur afskap­lega lítið eftir.

Sviðs­myndin er ein­föld; sam­an­safn af strand­hús­gögnum, hand­klæðum og upp­blásnum sund­lauga­leik­föngum. Ólafur og Hannes klæð­ast úti­vist­ar­buxum með skálmum sem hægt er að renna af, sand­ölum og sokkum. Hönnun Aronar Martin Ásgerð­ar­sonar ein­kenn­ist af naí­visma, sem hefur verið mikið í tísku upp á síðkastið, en í stað þess að styrkja sýn­ing­una eða vinna frum­lega með fag­ur­fræð­ina er hér frekar á ferð­inni sam­an­safn af ódýrum lausnum, ekki ólíkt sýn­ing­unni sjálfri.

Gáturnar í Pabba­strákum eru fjöl­margar. Nokkrum þeirra er svarað en erf­ið­ara er að skilja hvert lista­menn­irnir eru að fara eða hvað þeir vilja sýna áhorf­endum. Ungt lista­fólk á að fá pláss til að prufa sig áfram, mis­takast og reyna síðan aftur. En að sama skapi þurfa þau líka að ögra sjálfum sér og áhorf­endum, að standa á sviði með ágætis hug­mynd dugar hrein­lega ekki í heila sýn­ingu.

Nið­ur­staða: Klukkan gengur og gengur en Pabba­strákar fer ekki neitt.