Fylgist með þegar mið­aldra móðir í Litla Stokk­hólmi (Laug­ar­nes­hverf­inu) étur ofan í sig orð sín. Sagan hefst á því að kona á fimm­tugs­aldri stendur yfir afkvæmi sínu á grunn­skóla­aldri og býsnast yfir því að krakk­inn neiti að horfa á almenni­legt sjón­varps­efni. Þess í stað velur barnið jút­jú­bera á fer­tugs­aldri spila tölvu­leiki, garga hver á annan og fleygja pen­ingum.

„Þessi er ekki fer­tugur og býr ekki í kjall­ar­anum heima hjá öldruðum for­eldrum sínum,“ segir barnið og móð­irin skamm­ast sín fyrir að hafa viðrað dóm­hörku sína upp­hátt en furðar sig jafn­framt á því að tuðið hafi skilað sér. Hún rýnir í skjá­inn þegar afkvæmið sýnir for­dóma­fullu móður sinni mynd­band þar sem einn gargar­anna gerir góð­verk.

„Er þetta raun­veru­lega góð­verk ef þú þarft að sýna öllum heim­inum þegar þú fremur góð­verkið? Ertu ekki bara að nýta þér neyð ann­arra til að fóðra botn­lausu skepn­una jút­jú­brás­ina?“ hugsar vonda móð­irin en þegir þunnu hljóði og reynir að brosa. Ein­kenni­legi talandi jút­júb­stjarn­anna, öskrin og óbeisluð neyslu­hyggjan eru út af fyrir sig nóg til að gera þol­in­móð­asta fólk önugt en burt­séð frá þeim löstum þá langar kon­una í Laug­ar­nes­inu aðal­lega að vita svarið við spurn­ing­unni: Af hverju getur þetta lið ekki gert skemmti­legra efni? Þau virð­ast eiga nóg af pen­ingum og ekki skortir þau lausan tíma.

En hraðspólum aðeins því nokkrum mán­uðum síðar er þessi sama tuð­andi kona, sem eyði­leggur skjá­tíma barns­ins síns með leið­indum, kol­fallin fyrir jút­jú­brás. I like to watch með dragdrottn­ing­unum Trixie Mattel og Katyu Zamolodchikova. Í þátt­unum glápa þær stöllur á Net­fl­ixser­íur og segja gestum og gang­andi á inter­net­inu hvað þeim finnst um þætt­ina. Þau sem heima sitja fylgj­ast með þeim hlæja, fá aula­hroll og segja enda­lausa brand­ara á meðan þær tæta í gegnum sjón­varps­efnið. Þær horfa á nán­ast hvað sem er og eftir þátt­inn fær áhorf­and­inn á til­finn­ing­una að hann hafi horft á heila þátta­röð án þess að eyða mörgum klukku­stundum í glápið. Til dæmis spar­aði ákveðin leið­in­leg móðir sér að horfa á hryll­ings­ser­í­una Brand New Cherry Flavor sem hún hefði bókað horft á ein­göngu vegna aðdá­unar á leikkon­unni Catherine Keener. Konan óð bara í gegnum þetta á sjömílna­skóm með nýju garg­andi jút­júb-vin­konum sínum. Trixie og Katya eru ein­stak­lega fyndnar og skemmti­legar en það vissu RuPaul’s Dragrace aðdá­endur auð­vitað fyrir fram.

Þegar best lætur er til­finn­ingin við að horfa á I like to watch, sú sama og þegar þessi mið­aldra var ung­lingur og eyddi heilu dög­unum með vinum sínum í að glápa á spólur sem þau leigðu í Hóla­garði eða flat­mög­uðu heima hjá þeim sem voru svo heppin að vera með gervi­hnatta­disk og gátu horft á sjón­varp allan sól­ar­hring­inn. Heimur versn­andi fer, hvað með börnin og allt það. Í gegnum ald­irnar hefur fólk, sem nær að slíta barns­skónum, röflað yfir ung­dómnum og því sem hann tekur sér fyrir hendur. Frú Litli Stokk­hólmur hefur séð að sér og boðar breytta tíma. Nú þarf fólk bara að hætta að hanga í for­tíð­inni. Wall-E fram­tíðin á Idiocracy sterum er runnin upp! Niður með nöldur, upp með þrí­vídd­ar­prent­uðu sýnd­ar­veru­leika­gler­augun. Fleiri jút­jú­brásir! Meira fjör!