Fylgist með þegar miðaldra móðir í Litla Stokkhólmi (Laugarneshverfinu) étur ofan í sig orð sín. Sagan hefst á því að kona á fimmtugsaldri stendur yfir afkvæmi sínu á grunnskólaaldri og býsnast yfir því að krakkinn neiti að horfa á almennilegt sjónvarpsefni. Þess í stað velur barnið jútjúbera á fertugsaldri spila tölvuleiki, garga hver á annan og fleygja peningum.

„Þessi er ekki fertugur og býr ekki í kjallaranum heima hjá öldruðum foreldrum sínum,“ segir barnið og móðirin skammast sín fyrir að hafa viðrað dómhörku sína upphátt en furðar sig jafnframt á því að tuðið hafi skilað sér. Hún rýnir í skjáinn þegar afkvæmið sýnir fordómafullu móður sinni myndband þar sem einn gargaranna gerir góðverk.

„Er þetta raunverulega góðverk ef þú þarft að sýna öllum heiminum þegar þú fremur góðverkið? Ertu ekki bara að nýta þér neyð annarra til að fóðra botnlausu skepnuna jútjúbrásina?“ hugsar vonda móðirin en þegir þunnu hljóði og reynir að brosa. Einkennilegi talandi jútjúbstjarnanna, öskrin og óbeisluð neysluhyggjan eru út af fyrir sig nóg til að gera þolinmóðasta fólk önugt en burtséð frá þeim löstum þá langar konuna í Laugarnesinu aðallega að vita svarið við spurningunni: Af hverju getur þetta lið ekki gert skemmtilegra efni? Þau virðast eiga nóg af peningum og ekki skortir þau lausan tíma.

En hraðspólum aðeins því nokkrum mánuðum síðar er þessi sama tuðandi kona, sem eyðileggur skjátíma barnsins síns með leiðindum, kolfallin fyrir jútjúbrás. I like to watch með dragdrottningunum Trixie Mattel og Katyu Zamolodchikova. Í þáttunum glápa þær stöllur á Netflixseríur og segja gestum og gangandi á internetinu hvað þeim finnst um þættina. Þau sem heima sitja fylgjast með þeim hlæja, fá aulahroll og segja endalausa brandara á meðan þær tæta í gegnum sjónvarpsefnið. Þær horfa á nánast hvað sem er og eftir þáttinn fær áhorfandinn á tilfinninguna að hann hafi horft á heila þáttaröð án þess að eyða mörgum klukkustundum í glápið. Til dæmis sparaði ákveðin leiðinleg móðir sér að horfa á hryllingsseríuna Brand New Cherry Flavor sem hún hefði bókað horft á eingöngu vegna aðdáunar á leikkonunni Catherine Keener. Konan óð bara í gegnum þetta á sjömílnaskóm með nýju gargandi jútjúb-vinkonum sínum. Trixie og Katya eru einstaklega fyndnar og skemmtilegar en það vissu RuPaul’s Dragrace aðdáendur auðvitað fyrir fram.

Þegar best lætur er tilfinningin við að horfa á I like to watch, sú sama og þegar þessi miðaldra var unglingur og eyddi heilu dögunum með vinum sínum í að glápa á spólur sem þau leigðu í Hólagarði eða flatmöguðu heima hjá þeim sem voru svo heppin að vera með gervihnattadisk og gátu horft á sjónvarp allan sólarhringinn. Heimur versnandi fer, hvað með börnin og allt það. Í gegnum aldirnar hefur fólk, sem nær að slíta barnsskónum, röflað yfir ungdómnum og því sem hann tekur sér fyrir hendur. Frú Litli Stokkhólmur hefur séð að sér og boðar breytta tíma. Nú þarf fólk bara að hætta að hanga í fortíðinni. Wall-E framtíðin á Idiocracy sterum er runnin upp! Niður með nöldur, upp með þrívíddarprentuðu sýndarveruleikagleraugun. Fleiri jútjúbrásir! Meira fjör!