Ég er leigubílstjóri og dagurinn byrjaði þannig að ég bý á Akranesi og ég vaknaði klukkan sjö og skutlaði dóttur minni í skólann og síðan fór ég til borgarinnar að vinna. Það er afskaplega misjafnt hvað ég vinn lengi, stundum eru það átta tímar, tíu tímar og allt upp í sextán tíma. Ég er í annarri vinnu líka og þá byrjar vaktin klukkan fimm og er til miðnættis.  Ég keyri læknabílinn á Læknavaktinni. Það er föst og góð vinna. 

Það sem er mér efst á huga þessa dagana eru vextir, verðbólga og verðtrygging á Íslandi. Þetta er að ganga frá okkur öllum. 

Sá atburður sem breytti lífi mínu mest var þegar ég missti eiginkonu mína árið 2017. Það tók átján mánuði, það bar skjótt að þegar hún greindist með krabbamein. Dóttir okkar var sjö ára þegar hún greinist og níu ára þegar hún fellur frá. Það tók mjög á. Ég er afskaplega stoltur af dóttur minni og hvernig henni hefur vegnað eftir þetta. Við erum mjög náin, stundum eins og gömul hjón. 

Vinnan hjálpar ekki mikið til við að dreifa huganum frá þessu. Ísland er bara þannig að það þarf að vinna mikið. Það er mjög mikil tilbreyting falin í því að keyra leigubíl en ég get nú ekki sagt að þetta sé skemmtilegt. Það er mjög skemmtilegt að maður hittir yfirleitt skemmtilegt fólk og maður ræður sér sjálfur. Ég get farið heim núna ef mér dettur það í hug. Jú heilt yfir er þetta kannski bara skemmtilegt. 

Það kemur fyrir að fólk spjallar mjög mikið við mig í bílnum en ég hef það fyrir reglu að tala ekki við fólk nema það tali við mig fyrst. Mér finnst það faglegt, ég læt fólk í friði, spyr bara hvert það er að fara og svona og reyni svo að láta það í friði en það segir mér oft lífsöguna sína. Sem betur fer gleymi ég því jafn óðum, ég hef þann eiginleika að þurrka þetta út en svo er einn og einn kúnni sem maður gleymir aldrei. Það eru þeir sem sýna mér hroka. 

Ég hef áhyggjur af þróun mannlífsins. Við þurfum ekki annað en að horfa á öll þessi voðaverk sem verða í bænum, ég hef áhyggjur af því. Maður sér það bara í blöðunum.  Ég held að samfélagsmiðlar valdi þessu. Unglingar eru bara á samfélagsmiðlum allan daginn. Þar tekur það inn alls kyns óæskilegt efni. Við ættum bara að slökkva á þeim.

Ég geri meira af því að hringja bara í fólk, mér finnst að fólk ætti að gera meira af því. Það er miklu nánara og eðlilegra samtal en eitthvert pikk. Þegar konan mín dó hringdi fólk mikið fram að jarðarför en eftir hana sá ég ekki nokkurn mann, bara kalt mat. Svona er þetta. Tvær konur studdu mig gífurlega á veikindatíma konunnar, ein frænka hennar og vinkona mín sem er hjúkrunarfræðingur. Ég fékk einnig gríðarlegan stuðning í mínu Bræðrasamfélagi, Drúidum. Þar á ég minn besta vin sem studdi mig gífurlega ásamt öðrum bræðrum þar.