Við höldum beint af víg­stöðv­unum á Buena Vista. Þetta er varla óal­gengt hér í höf­uð­staðnum. Í Dnipro reyndi ég að fara með Harri út að skemmta sér eftir að við snerum aftur frá Donbass en tókst illa upp. Í bar­röð­inni fór hann að svitna, ekki sökum hit­ans heldur óþæg­inda í þvög­unni og leið áber­andi illa. Und­an­farna sex mán­uði hefur hann keyrt upp og niður víg­lín­una. Á víg­stöðv­unum er allt skýrt, hver er vinur, hver er óvinur, hvað þarf að gera til að kom­ast af. Í borg­unum er fólkið flókn­ara. Það að skemmta sér er flókn­ara. Satt að segja hef ég aldrei fylli­lega náð tökum á því sjálfur. 

Skemmti­stað­irnir fylgja sínum eigin lög­málum sem erfitt getur verið að skilja en þegar keyrt er í gegnum Donbass getur allt gerst. Eitt sinn tók Harri vit­lausa beygju og sá skugga­mynd­ina af rúss­neskum skrið­dreka nálg­ast. Í annað sinn varð hann vitni að bílslysi þar …