22 börn og 147 full­orðnir biðu þess í byrjun síð­asta mán­aðar að vera flutt af land­inu. Af þeim höfðu 20 börn og 127 full­orðnir sótt um alþjóð­lega vernd en verið hafnað. Sumir þess­ara ein­stak­linga hafa beðið lengur en í tvö ár eftir að vera send úr landi en sá sem lengst hefur beðið hefur gert það í meira en fjögur ár. 

Þetta kemur fram í svari Jóns Gunn­ars­sonar dóms­mála­ráð­herra við fyr­ir­spurn Arndísar Önnu Krist­ín­ar­dóttur Gunn­ars­dóttur, þing­konu Pírata, sem spurði út í  hversu margir ein­stak­lingar, sem hafa fengið synjun á umsókn sinni um alþjóð­lega vernd, bíða flutn­ings úr landi. 

Í svar­inu ítrekar Jón að „að grunn­for­senda þess að ekki tekst að flytja ein­stak­ling úr landi er skortur á sam­vinnu af hálfu við­kom­andi, enda geta allir ein­stak­lingar sem fengið hafa synjun á umsókn sinni um alþjóð­lega vernd, að und­an­skildum málum á grund­velli Dyfl­inn­ar­reglu­gerð­ar­innar, farið sjálf­vilj­ugir af landi brott“.

Ákveði fólk að fara sjálft eftir að óskum þeirra um að vera áfram á Íslandi er hafnað, geti það fengið allt að 3.000 evrur í svo­kall­aðan end­urað­lög­un­ar­styrk. Þeir sem ekki hafa valið að fara sjálf úr landi eftir synjun hafa þurft að bíða vegna ýmissa atriða, svo sem „skil­yrði sem ríki setja vegna Covid-19, erf­ið­leika við að fá útgefin ferða­skil­ríki fyrir þving­aða flutn­inga eða vegna þess að ríki hafa beðið um tíma­bundna stöðvun flutn­inga í fylgd vegna álags í kjöl­far stríðs­átak­anna í Úkraínu,“ eins og segir í svar­inu. 

Flestir þeirra sem bíða brott­flutn­ings hafa gert það skemur en eitt ár. Þónokkur fjöldi, eða 48, hafa hins vegar beðið lengur en ár en skemur en tvö. 23 ein­stak­lingar hafa beðið lengur en það. Einn hefur svo beðið lengur en í fjögur ár eftir brott­flutn­ingi.