Hlutverk Kol­beins­eyjar í bók­inni er lengi að vitr­ast manni almenni­lega, en hún yrkir sig inn í hefð afskekktra eyja í mann­kyns- og bók­mennta­sög­unni. Napóleon og Sankti Helena koma við sögu og þótt Drangey Grettis sé ekki nefnd er hún ein­hvern veg­inn alltum­lykj­andi, þetta er nútíma Grett­is­saga á sinn hátt. En manni verður líka hugsað til verka á borð við Fight Club, The Square, Engla alheims­ins og sér­stak­lega Gauks­hreið­urs­ins. Enda áður­nefnd hjúkr­un­ar­kona kostu­leg og grótesk per­sóna, eins og Ratched hjúkr­un­ar­kona hefði verið skrúfuð ræki­lega upp, hún er full­trúi hinnar rök­legu firr­ingar, full­trúi kerf­is­ins og skorts­ins á ímynd­un­ar­afli. Og hún ein öðl­ast nafn, þótt upp­nefni sé, er kölluð Maddam Hríslu­kvist þegar líður á bók­ina.

Það ein­kenni­lega við þessa mögn­uðu en kynjóttu bók er þó að fæstar lýs­ingar fanga hana almenni­lega – ann­að­hvort hljómar hún eins og miklu meiri farsi en raunin er eða miklu alvar­legri en hún er. Enda er hún iðu­lega …