Þegar ég var í mennta­skóla, upp úr alda­mótum, var sjoppa við hlið­ina á skól­anum. Hallinn. Þar var vin­sælt að lúðra í sig einni „peppó,“ sem var pepp­eróní-lang­loka hituð í örbylgju­ofni. Fólk tal­aði um þessa pepp­eróníloku eins og hún væri mesta gúrmé-mál­tíð sem fólk komst í. 

Í þess­ari ágætu sjoppu, sem lok­aði fyrir mörgum árum, var spila­kassi. Ekki svona fínn og blikk­andi og tengdur við inter­netið eins og kass­arnir í dag. Þessi var, í minn­ing­unni athugið, grár og lít­ill og mjög mat­vandur á þá seðla og klink sem fólk reyndi að troða í hann.

Eins og er oft með ung­linga í mennta­skóla var okkar helsta áhuga­mál að sjúga bjór­flösku­stút þar til ver­öldin snérist í hringi og von­andi skil­aði vörum okkar á aðrar varir sem voru til­búnar í smá sleik. Það varð hefð hjá mér og nokkrum félögum mínum að fara á föstu­dögum í Hallann, kaupa eina undir með­al­lagi-góða lang­loku, láta hita …