Kría Mekkín Har­alds­dóttir er tognuð á ökkla eftir örlaga­ríka djamm­ferð á raf­magns­hlaupa­hjóli. Hún rifjar upp betri tíma, á fjar­læg­ari slóðum, þegar lífið var örlítið ævin­týra­legra. Hún hafði búið í London en örlögin fleyttu henni til Kosta Ríka þar sem hún fann nýtt líf sem söng­kona í strandbæ. 

„Ég bjó í London í ein­hvern tíma, en eftir sam­bands­slit ákvað ég að það væri kom­inn tími til að skipta um umhverfi. Ég var orðin þreytt á því að búa þar og vildi prófa eitt­hvað nýtt. Ég hafði kynnst stelpu í ein­hverju grillpar­tíi á sunnu­degi í London. Hún var frá Kosta Ríka og starf­aði sem jóga­kenn­ari. Hún hafði sagt að ég mætti búa hjá henni ef ég vildi og ég ákvað að slá til og fara í jóga­kenn­ara­nám.

Þegar ég mætti þangað var námið ekki það sem ég hélt að það væri. Stelpan sem ég ætl­aði að búa hjá var í pínu­lít­illi íbúð í San Hose og átti risa­stóran hund. Það var alls ekki pláss fyrir þrjá í þess­ari íbúð og það varð fljótt ljóst að ég gat ekki verið þar. Þannig að ég húkk­aði mér far á höfn­ina og tók bát yfir í strandbæ sem heitir Santa Teresa. Fyrstu nótt­ina kom ég svo seint að öll hostel voru full. Ég stóð á göt­unni með ferða­tösk­una mína og vissi ekk­ert hvert ég átti að fara. Ég vissi ekk­ert hvar ég myndi sofa. Það leit út fyrir að ég myndi bara þurfa að sofa á göt­unni. Það voru ein­hverjir ítalskir menn að spila á bar og einn þeirra bauð mér að gista í íbúð­inni sinni. Ég hugs­aði með mér að það gæti eitt­hvað slæmt gerst þar, en ef ég myndi sofa á göt­unni væri klárt mál að eitt­hvað hættu­legt myndi koma fyrir. Ég sló til og gisti hjá honum. Það var allt í lagi með það, nema ég vakn­aði um morg­un­inn við það að hann var að nudda á mér fæt­urna og segja „Buon giorno! Buon giorno!“ Þannig að ég þakk­aði fyrir mig og hljóp út og beint inn á næsta hostel. 

Eitt kvöldið fór ég með krökk­unum á hostel­inu að syngja karókí, en eftir það báðu eig­endur stað­ar­ins mig um að syngja þar í hverri viku. Út frá því byrj­aði ég að syngja á ýmsum veit­inga­stöðum og börum í þessum litla strandbæ. Ég bjó í kofa úti í skógi og til þess að kom­ast í bæinn þurfti ég alltaf að fara yfir á. Þegar rigndi vakn­aði ég með froska og köngulær og rottur í vask­inum og í sturtu­klef­anum mínum. Það var samt allt í lagi því ég var með útist­urtu og not­aði hana langoft­ast. Á kvöldin söng ég og drakk kok­teila. Á dag­inn synti ég í sjónum. Dagarnir mínir voru dásam­legir. Ég ferð­að­ist mikið og fór í safari-ferðir í skóg­inum og söng svo fyrir fulla túrista. 

Ég var þarna í þrjá mán­uði og svo fór ég til New York. Þar var ég í smá stund áður en ég kom aftur heim til Íslands. Tveimur árum eftir að ég kom heim fékk ég loks­ins jóga­kenn­ara­rétt­indin, í Blá­fjöllum af öllum stöðum.

Lífið er ævin­týri. Þú getur ákveðið hvort þú trúir því að hlut­irnir muni fara vel eða illa. Ef þú heldur að allt muni fara á versta veg þá muntu alltaf vera hræddur við lífið. Ég held að maður verði bara að treysta aðeins á lífið. Ekki alltaf ofhugsa hlut­ina,“ segir Kría Mekkín að lokum, um það sem hún lærði af lífi á ferða­lagi.