„Hann var ekki deyj­andi maður og var bara að bíða eftir hjúkr­un­ar­rými,“ segir Gauti Krist­manns­son, sonur Krist­manns. „Hann var á þeim tíma­mótum að hann vissi að hann gæti ekki farið heim aftur eftir þetta. Svo kemur upp þessi sýk­ing og við höfðum sam­band og fengum að vita að hann hefði farið í próf. Á föstu­deg­inum fáum við þær upp­lýs­ingar að hann væri ekki smit­aður eftir fyrstu skimun. Þá urðum við von­góð um að það gengi allt vel.“

„Hann var ekki deyj­andi maður“

Krist­mann Eiðssonf. 27. maí 1936 – d. 27. októ­ber 2020

Krist­mann hafði verið á Landa­koti í meira en mánuð í end­ur­hæf­ingu þegar hópsmitið kom upp, en fjöl­skyldan var von­góð um góðan árangur úr henni að sögn Gauta. „Svo er það á mánu­degi 26. októ­ber að það er haft sam­band við okkur og það kemur í ljós að hann er smit­aður,“ segir hann. „Lækn­ir­inn segir að hann sé mjög veikur og hún haldi hrein­lega að hann sé deyj­andi. Við fengum að fara inn til hans í svona geim­fara­bún­ingi. Hann var mjög veikur, rænu­laus og and­stuttur eins og þessi sjúk­dómur fer með fólk. Við höfðum áhyggjur, en bjugg­umst ekki við að hann færi strax. Kvöldið eftir fengum við sím­tal frá Landa­koti um að hann væri dáinn.“

Starfsfólkið jafn skelfingu lostið og aðstandendurnir

Gauti segir ljóst að þetta hafi verið sér­stak­lega smit­andi afbrigði. „Ég var búinn að heim­sækja hann í margar vikur með grímu og hanska, einn í einu inni í her­berg­inu með tveggja metra fjar­lægð. Samt smit­ast tugir starfs­manna og sjúk­linga, nán­ast allir í hús­inu. Það segir manni að þetta er ekki lítið smit­andi and­skoti. Þeir nátt­úr­lega hólf­uðu ekki af deild­irnar, en sótt­varn­ar­reglur voru örugg­lega haldnar.“

Gauti segir fjöl­skyld­una ekki hafa fengið nein tíð­indi um ein­kenni fyrr en á mánu­deg­inum þegar í ljós kom að Krist­mann var smit­aður. „Reynslan af starfs­fólk­inu er að það var mjög opið við okkur,“ segir hann. „Ég held að þau hafi verið jafn skelf­ingu lostin og allir aðrir.“

Stóra spurningin um mannekluna

Gauti segir föður sinn hafa verið góðan mann sem hafi verið vin­sæll meðal fólks, bæði nem­enda og sam­starfs­manna. „Hann var ljúfur maður í umgengni og ekk­ert að trana sér fram, en samt laun­fynd­inn og mik­ill íslensku­maður og fag­maður,“ segir hann.

Hann seg­ist ekki áfell­ast spít­al­ann fyrir hvernig fór, en vill þó svör um atburða­rás­ina og skipu­lagið. „Það sem maður helst spyr sig er af hverju deild­irnar voru ekki lok­aðar af hver frá annarri?“ segir Gauti. „For­stjór­inn sagði að það hefði verið vegna mann­eklu. Mér finnst þetta vera stóra spurn­ingin.“

Hann seg­ist þó ekki hafa neinar efa­semdir um stjórn­endur eða starfs­fólk spít­al­ans. „Það getur verið að það hafi verið gerð mis­tök. Spurn­ingin er hvernig þetta komst inn og hvernig þetta gat dreifst svo víða og hratt.“