„Eineltið byrj­aði strax í 1. bekk en ég átti sem betur fer alltaf eina góða vin­konu, sem er enn þann dag í dag góð vin­kona mín, og svo átti ég tvær góðar vin­konur frá því ég var í 3. til 6. bekk sem gerði mér lífið í skól­anum bæri­legra. Eineltið fólst í mik­illi úti­lokun, ég var hundsuð til að byrja með og kölluð ljótum nöfnum,“ segir Margrethe Nicolina Kristine Sig­urð­ar­dóttir, sem segir að það hafi aðal­lega verið strákar sem hafi lagt hana í ein­elti en að sumar stelpur hafi hundsað hana, sem er jú sann­ar­lega líka ein­elti. Hún er hálf­græn­lensk og seg­ist meðal ann­ars hafa verið kölluð „græn­lenska ógeð“ og „græn­lenskur kjúklingur“. „Eineltið varð gróf­ara eftir því sem ég elt­ist og fór meira yfir í lík­am­legt ofbeldi. Steinum var kastað í mig, mér var hrint, það var togað í hárið á mér og krakkar í eldri og yngri árgöngum hóp­uð­ust …