Þegar Alda B. Guð­munds­dóttir vakn­aði eftir síð­deg­is­blund þann 19. júlí beið hennar óhugna­leg sýn. Hún hafði óvart gleymt að læsa hurð­inni á eftir móður sinni og systur, sem hún hafði varið deg­inum með. Hún sá að eitt­hvað var að, þar sem máln­ing­ar­slettur mynd­uðu slóð á milli her­bergja og skáp­arnir inni á baði voru opnir. Drauma­sím­inn sem hún hafði fjár­fest í í febr­úar var horf­inn, ásamt úlpu, lyklum og bílnum hennar.

Atburð­ur­inn var mikið áfall fyrir Öldu. „Ég átt­aði mig eig­in­lega strax á því að það væri búið að ræna mig því ég veit alltaf hvar ég set hlut­ina og þetta er mjög lítil íbúð. Ég vissi bara ekki hvernig ég ætti að bregð­ast við. Þegar lög­reglan kom var ég svo dofin. Ég á erfitt með að sýna til­finn­ingar fyrir framan aðra, en ég grét svo alla leið­ina heim í bílnum hjá mömmu og pabba,“ segir hún.

Hrædd við að vera í íbúðinni

Alda er á ein­hverfu­rófi og það var stórt skref fyrir hana að flytja að heiman, en hún hafði ekki gert sér grein fyrir mik­il­vægi heim­il­is­trygg­inga svo hún mun ekki fá tjónið bætt. Hún seg­ist vilja stíga fram til þess að vekja vit­und og minna fólk á að læsa alltaf að sér, jafn­vel þó það sé heima. „Ég vildi stíga fram og vara fólk við, sér­stak­lega þá sem búa nálægt mér. Lög­reglan sagði að þessir menn væru að stunda þetta, en þeim er sleppt alltaf aftur. Ég vona að fólk passi sig að læsa alltaf hurð­inni, þó það sé heima.“ 

„Ég á erfitt með að vera í blokk­inni núna, mér finnst ég ekki alveg örugg þar“

Alda seg­ist upp­lifa kvíða eftir þetta áfall og ekki enn treysta sér til þess að sofa í íbúð­inni. „Ég á erfitt með að vera í blokk­inni núna, mér finnst ég ekki alveg örugg þar og hef sofið síð­ustu nætur hjá for­eldrum mínum. Ég hef ekk­ert farið ein upp í íbúð síðan þetta gerð­ist og ég veit ekki hvort ég gæti sofið þar.“

Lögreglan þekkti mennina

Íbúðin, er hennar fyrsta eign og er stað­sett í nýja hverf­inu við Vals­heim­ilið í 102 Reykja­vík. Enn er mikið um upp­bygg­ingu og iðn­að­ar­menn á svæð­inu. Að sögn Öldu telur lög­reglan að inn­brots­þjófarnir hafi brugðið sér í slíkt líki til þess að virð­ast síður tor­tryggi­legir. „Það er ekki vitað hvort þeir hafi allir komið inn til mín, eða bara einn. Það er talið að einn þeirra hafi þóst vera vinnu­maður. Hann var með vinnu­jakka og hafði með sér máln­inga­fötu sem hann fann lík­lega í hús­inu. Ég varð ekk­ert vör við þetta, þó ég sofi vana­lega ekk­ert fast. Lög­reglan sagð­ist þekkja þessa menn og þeir væru mjög góðir í þessu.“

„Þetta var eina skiptið þar sem ég hef gleymt að læsa hurð­inni síðan ég flutti inn“

Alda lýsir óhugna­legri atburða­rás, þar sem hún vakn­aði og kom að íbúð­inni sinni í öðru standi en hún hafði skilið hana eftir. „Þetta var eina skiptið þar sem ég hef gleymt að læsa hurð­inni síðan ég flutti inn. Ég var nýkomin heim eftir að hafa verið úti með systur minni og mömmu og ég bara gleymdi því. Þær voru nýfarnar og ég lá uppi í rúmi, var ótrú­lega þreytt eftir dag­inn. Klukkan var tutt­ugu mín­útur fyrir fimm þegar ég sofn­aði og svo vakn­aði ég svona fimm­tíu mín­útum síðar. Þegar ég fór fram var það fyrsta sem ég sá að það voru máln­ing­ar­slettur á gólf­inu um alla íbúð. Ég elti slett­urnar inn á bað þar sem skáp­arnir voru galopnir og greini­lega ein­hver búinn að vera að gramsa í þeim. Fyrst var ég ekki alveg að kveikja, því ég er með kött og hélt að hún væri kannski bara búin að kom­ast í eitt­hvað og æla. Ég vissi ekki alveg hvað þetta var. Svo tók ég eftir því að úlpan mín sem hafði verið á eld­hús­stólnum var horfin. Ég var nýbúin að setja sím­ann í hleðslu á eld­hús­borð­inu og hann var líka horf­inn svo ég gat ekki hringt í neinn. Ég fór yfir til nágrann­ans við hlið­ina á mér, sagði ég héldi að það hefði ein­hver verið að ræna mig og fékk að hringja hjá henni. Mamma mín kom, ásamt bróður mínum. Við sáum að bíl­inn minn var líka horf­inn og hringdum í lög­regl­una.“

Bíllinn fannst, ásamt þremur mönnum sem sam­kvæmt lög­reglu voru í ann­ar­legu ástandi. „Lög­reglan aug­lýsti strax eftir bílnum og ég fór bara heim með mömmu og pabba. Klukkan ell­efu um kvöldið fæ ég sím­hring­ingu. Bíllinn hafði fund­ist, en með allt öðru bíl­núm­eri. Þeir leit­uðu í kerf­inu og núm­erið pass­aði engan veg­inn við bíl­inn. Lög­reglan stöðv­aði þá og ég fékk að vita að þetta hafi verið þrír karl­menn sem voru allir í ann­ar­legu ástandi. Þeir höfðu verið að reykja inni í bílnum og aska út um allt. Ég kom upp á lög­reglu­stöð og bíll­inn var tæmdur fyrir framan mig. Það var fullt af sprautu­nálum í bílnum, has­s­pípa og smokkar. Alls konar drasl. Þeir fundu líka úlpuna og lyklana mína. Lög­reglan sagði að þeir væru búnir að selja sím­ann og ég myndi lík­lega ekki fá hann aftur.“

Fegin að ekki hafi verr farið

Alda hrósar lög­regl­unni fyrir skjót við­brögð, sér­stak­lega þar sem hún var ekki tryggð. „Ég var heppin að lög­reglan skyldi finna bíl­inn strax. Hann var ekki ónýtur, þrátt fyrir að vera mjög skítugur. Það var ekk­ert skemmt. Mesta tapið var í raun og veru bara sím­inn. Ég fæ ekk­ert bætt eða tryggt. Þetta er í fyrsta skipti sem ég flyt að heiman og er á ein­hverfu­róf­inu, svo ég vissi í raun og veru mjög lítið um það hvað ég átti að gera í þeim efnum. Það var eng­inn búinn að segja mér að maður ætti að tryggja sig, svo ég kom alveg af fjöllum. Maður hugsar alltaf að þetta komi fyrir ein­hvern annan en mann sjálfan.“

„Maður hugsar alltaf að þetta ger­ist fyrir ein­hvern annan en mann sjálfan.“

Alda telur lík­legt að menn­irnir hafi reynt að brjót­ast inn á fleiri stöðum en hjá henni, en nágranna­kona hennar hafði sam­band og lýsti því að hafa orðið vör við það að ein­hver opn­aði dyrnar að heim­ili hennar. „Þetta er alveg glæ­nýtt hverfi, þarna hjá Vals­heim­il­inu. Ég heyrði að þeir hefðu reynt að fara inn í fleiri bíla í kjall­ar­anum. Það er mjög auð­velt að kom­ast inn í bíla­kjall­ar­ann. Svo var það minna mál eftir að þeir höfðu kom­ist inn í íbúð­ina mína og voru komnir með lyklana. Nágranna­kona mín á fyrstu hæð hringdi í mig því hún heldur að þeir hafi komið inn í íbúð­ina hjá henni. Þau voru inni í her­bergi og heyrðu ein­hvern koma inn, en þegar þau köll­uðu fram og spurðu hver væri á ferð þá var hurð­inni lokað aftur.“

„Eitthvað sem ég hef alltaf ótt­ast, að ein­hver komi inn þegar ég er ein heima“

Fyrst og fremst er Alda þakk­lát því að verr hafi ekki farið og hún hafi ekki þurft að horfa framan í menn­ina þegar þeir voru í íbúð­inni hennar. „Ég er mjög fegin að þeir komu ekki inn þar sem ég svaf og ég er fegin að hafa ekki vaknað við þetta og þurft að mæta þeim. Það er eitt­hvað sem ég hef alltaf ótt­ast, að ein­hver komi inn þegar ég er ein heima. Það hefði verið mun meira áfall fyrir mig.“