„Þetta er KGB-bygg­ingin. Okkur er ekki vel við hana,“ segir Vadim, lög­fræð­ingur á fer­tugs­aldri, þar sem við göngum niður aðal­götu Minsk. Nei, hann er ekki að tala um safn eða sögu­lega bygg­ingu. Þetta eru höf­uð­stöðvar KGB enn þann dag í dag. Leyni­þjón­ustan hér hefur ekki séð ástæðu til að breyta um nafn, ólíkt því sem gerð­ist í Rúss­landi þar sem hún heitir nú FSB. Sumir segja að það að fara til Hvíta-Rúss­lands sé eins og að koma aftur til Sov­ét­ríkj­anna. Það er þó ofsögum sagt.

Hví­trússar hafa oft farið illa út úr sög­unni. Í stríði Rússa og Pólverja um miðja 17. öld drapst helm­ingur þjóð­ar­innar og hálfri öld síðar fór annar þriðj­ungur í stríði Rússa og Svía. Þá voru þeir sú þjóð sem missti flesta í seinni heims­styrj­öld, sem gleym­ist stundum því oft­ast er fjallað um Sov­ét­ríkin gömlu sem heild. Minsk var nán­ast jöfnuð við jörðu í stríð­inu en end­ur­reist …