Sagan byggir greini­lega að miklu leyti á ábyrgð­ar­ferl­is­máli sem komst í fjöl­miðla árið 2012 og lá því beint við að kalla Val á teppið og spyrja hvort hann hefði verið í sam­starfi við aðila þess máls við skrif bók­ar­innar. Önnur áleitin spurn­ing sem alltaf skýtur upp koll­inum annað slagið í bómenntaum­ræð­unni er hvort rit­höf­undum sé frjálst að taka lífs­sögu ann­arra og með­höndla hana að vild. Er listin hafin yfir per­sónu­vernd?

Valur seg­ist ekki hafa unnið bók­ina í sam­starfi við aðila máls­ins, og þeir vildu ekki tjá sig um bók­ina. „Ég hugs­aði um það hvort ég ætti að bera þetta undir þá þar sem ég vissi að ég væri að ganga nærri þeim, en Hall­grímur Helgason gerði þetta sama í Konunni við 1000°, Kristín Eiríks­dóttir gerir þetta í leik­rit­inu Hystory og margir fleiri höf­undar hafa notað þessa aðferð. Ég tók því þá ákvörðun að ræða ekki við þá sem áttu aðild að raun­veru­lega mál­inu. 

Enda er þessi bók alls ekk­ert um þau sem per­sónur. Það hafa fleiri gengið í gegnum þetta ferli hérna á Íslandi, átti ég þá að tala við alla sem höfðu upp­lifað þetta? Ég hugs­aði bara fokk itt, ég skrifa bara um þetta út frá mínum sjón­ar­hóli sem skáld.“

„Ég hef sjálfur farið yfir mörk ann­arra mann­eskja, þótt það hafi ekki haft eft­ir­mála, og ég held við gerum það öll.“

Þú fylgir samt ferl­inu í fyrr­nefndu máli ansi náið, það var næstum óþægi­legt að lesa þetta og sjá ákveðnar per­sónur fyrir sér. „Já, ég gerði það að vissu leyti. Ég tek samt fram að ég þekki mann­inn sem lenti í þessu máli ekki neitt, hef aldrei talað við hann og hef enga hug­mynd um hvort hann er eitt­hvað líkur Sölva í raun­veru­leik­anum.