Mynd­list­ar­konan Vilborg Bjarka­dóttir gaf á dög­unum út sína fyrstu ljóða­bók, „með brjóstin úti“. Hún eign­að­ist fyrir nokkrum miss­erum sitt fyrsta barn, og er bókin eins­konar afkvæmi barns­ins og Vil­borgar. Bókin inni­heldur flokk ljóða og mynd­verka eftir Vilborgu, sem lýsa reynslu konu af með­göngu og fæð­ingu barns.

Þó svo að ég sé karl­maður, fannst mér ég fá til­finn­ingu fyrir því við lestur bók­ar­innar hversu algjör­lega súr­r­eal­ískt ferli með­ganga og móður­hlut­verkið er. Vilborg lýsir því hvernig hormón dæl­ast í alla mögu­lega króka og kima kven­lík­am­ans til þess að gera hann kláran í barns­burð. Smám saman verður mann­eskja til innan í kven­lík­am­anum. Brjóst, sem fram að þessu hafa aðeins gegnt fag­ur­fræði­legu hlut­verki, tútna út og fara að leka brodd. Allt gildnar