„Þegar maður flytur að heiman 16 ára og býr við rýran kost í nokkur ár þá vaknar hjá manni áhugi að gera betur þegar maður loks kemst í sæmi­lega aðstöðu til þess. Þannig að áhug­inn á elda­mennsk­unni kvikn­aði ekki fyrr en eftir að elda­mennskan hafði verið – eigum við að segja – lífs­nauð­syn­legur þáttur í lífi manns. Í þá daga var ekki mikið um skyndi­bita auk þess sem fjár­ráðin hefðu ekki leyft slíkan munað nema örsjaldan.“

Hversu langan tíma tók það fyrir áhug­ann að verða að ástríðu?

Góðir hlutir ger­ast hægt. Erfitt að segja nákvæm­lega til um það. Hluti af því var senni­lega með­fædd níska ann­ars vegar og leti hins vegar sem leiddi til þess að maður fór að nýta bæði afganga og það sem til var í skáp­unum þann dag­inn. Af því að maður nennti ekki að fara út í búð. Það reynir á útsjón­ar­sem­ina að búa til mat úr því sem til er. Það er nú til heil sjón­varps­þátta­röð hjá BBC um þetta sem gaman er að horfa á. En ég renndi yfir­leitt í gegnum nokkrar upp­skriftir með því aðal­hrá­efni sem ég átti til og reyndi svo að sjá hvað annað í skáp­unum gæti átt vel við.“