Almar Atlason kom í sitt fyrsta við­tal eftir að hann yfir­gaf kass­ann, þar sem hann dvaldi nak­inn í viku í beinni útsend­ingu. Viðtalið er fremur óhefð­bundið, og má hér lesa brot úr því.

Óhefðbundir áhrifavaldar

Þegar Almar ræddi áhrifa­valda sína í list, nefndi hann fyrst af öllu Britney Spears sem sinn upp­á­halds list­mann. Sagðist hann hlusta á lagið Everytime með Britney á hverjum ein­asta degi, og að það væri fal­leg­asta lag sem hann hefði nokk­ur­tíman heyrt. Hann stökk svo til og setti lagið á fón­inn fyrir blaða­mann, sett­ist aftur niður, iðaði í sæt­inu og hlust­aði ein­beittur. Á meðan lagið hljóm­aði fór hann svo að tala um að það væru menn í Indlandi, með haka­kross­inn húð­flúraðan á sig, sem hefðu ekki hug­mynd um hvað nas­ismi væri, og þeir syngju sko Britney Spears hástöfum.

Almar tal­aði einnig um að fleiri lista­menn hefðu haft mikil mót­andi áhrif á hann. Nefndi hann þar helst Gylfa Ægis, Vigdísi Hauks­dóttur og Elliða Vign­is­son. Hann dró svo í land, og sagð­ist ekki mega tjá sig um þetta fólk.

Vigdís Hauks: Móðirin sem ég aldrei átti

„Þetta eru allt gamlir kenn­arar mínir, og ég hef lofað þeim því að halda ákveð­inni leynd yfir okkar sam­bandi. Ég kalla Vigdísi til dæmis aldrei annað en Viggu frænku. Við erum reyndar ekki blóð­skyld, en hún var mér móð­ir­inn sem ég aldrei átti. Mér finnst rosa­lega sárt að sjá hlut­ina sem fólk er að skrifa um hana, ofboðs­lega rætin skrif, frá fólki sem skilur ekki list.

Ef, og nú er ég ekki að gefa neitt upp, en EF Vigdís Hauks­dóttir væri gjörn­inga­lista­maður, þá er hún sá allra allra besti. Að fá fólk til þess að trúa því að viti borin mann­eskja, af teg­und­inni homo sapi­ens, haldi raun­veru­lega fram allri þess­ari vit­leysu, er ótrú­legt afrek. Mér finnst í raun algjör hneysa að við höfum ekki sent Vigdísi á Bienal­inn. [Feneyja tví­ær­ing­ur­inn - ein virtasta lista­há­tíð í heimi. innsk.blm]. Þess vegna verðum við að passa okkur að halda hennar list­sköpun, og per­són­unni á bak­við hana aðskildri. Annað er bara mann­hatur og ógeð.“

Sigmundur anarkisti á Alþingi kærleikans

„Sumir halda því svo fram að for­sæt­is­ráð­herr­ann okkar sé gjörn­inga­lista­maður, en það er kjaftæði. Það sér það nátt­úru­lega hver heil­vita maður að Sig­mundur Davíð er anar­kisti. Hann hefur reyndar tjáð sig um það í fjölda við­tala, en það er svo und­ar­legt hvað þau hafa flogið lágt. Samt hafa fræði­menn erlendis mikið verið að ræða þetta, en hérna á Íslandi hefur þetta furðu lítið verið rætt. Hann hefur nefni­lega, alla sína valda­tíð, stöðugt verið að færa völd frá for­sæt­is­ráð­herra­emb­ætt­inu, í hend­urnar á almenn­ingi. Í raun verið að að vinna ótrú­legt braut­ryðj­enda­starf fyrir fjöl­þjóða anar­k­is­mann. Hann er svona passive-aggressive-aktí­visti. Ég hugsa að það verði tit­ill­inn á ævi­sög­unni hans: Passive Aggressive Activist: The Self Sacrificing Lion.

Alþingi Íslend­inga er líka algjör­lega dásam­legur staður. Þegar maður gengur þarna inn er annað ómögu­legt en að fyll­ast náunga­kær­leik og gleði. Þarna eru stórar fal­legar myndir af brosmildum mönnum að takast í hendur, og allur and­inn inn­an­húss sem og utan ofboðs­lega fal­legur og löðr­andi í ást. Þetta er kær­leiksmu­steri okkar Íslend­inga.