Almar Atlason kom í sitt fyrsta viðtal eftir að hann yfirgaf kassann, þar sem hann dvaldi nakinn í viku í beinni útsendingu. Viðtalið er fremur óhefðbundið, og má hér lesa brot úr því.
Óhefðbundir áhrifavaldar
Þegar Almar ræddi áhrifavalda sína í list, nefndi hann fyrst af öllu Britney Spears sem sinn uppáhalds listmann. Sagðist hann hlusta á lagið Everytime með Britney á hverjum einasta degi, og að það væri fallegasta lag sem hann hefði nokkurtíman heyrt. Hann stökk svo til og setti lagið á fóninn fyrir blaðamann, settist aftur niður, iðaði í sætinu og hlustaði einbeittur. Á meðan lagið hljómaði fór hann svo að tala um að það væru menn í Indlandi, með hakakrossinn húðflúraðan á sig, sem hefðu ekki hugmynd um hvað nasismi væri, og þeir syngju sko Britney Spears hástöfum.
Almar talaði einnig um að fleiri listamenn hefðu haft mikil mótandi áhrif á hann. Nefndi hann þar helst Gylfa Ægis, Vigdísi Hauksdóttur og Elliða Vignisson. Hann dró svo í land, og sagðist ekki mega tjá sig um þetta fólk.
Vigdís Hauks: Móðirin sem ég aldrei átti
„Þetta eru allt gamlir kennarar mínir, og ég hef lofað þeim því að halda ákveðinni leynd yfir okkar sambandi. Ég kalla Vigdísi til dæmis aldrei annað en Viggu frænku. Við erum reyndar ekki blóðskyld, en hún var mér móðirinn sem ég aldrei átti. Mér finnst rosalega sárt að sjá hlutina sem fólk er að skrifa um hana, ofboðslega rætin skrif, frá fólki sem skilur ekki list.
Ef, og nú er ég ekki að gefa neitt upp, en EF Vigdís Hauksdóttir væri gjörningalistamaður, þá er hún sá allra allra besti. Að fá fólk til þess að trúa því að viti borin manneskja, af tegundinni homo sapiens, haldi raunverulega fram allri þessari vitleysu, er ótrúlegt afrek. Mér finnst í raun algjör hneysa að við höfum ekki sent Vigdísi á Bienalinn. [Feneyja tvíæringurinn - ein virtasta listahátíð í heimi. innsk.blm]. Þess vegna verðum við að passa okkur að halda hennar listsköpun, og persónunni á bakvið hana aðskildri. Annað er bara mannhatur og ógeð.“
Sigmundur anarkisti á Alþingi kærleikans
„Sumir halda því svo fram að forsætisráðherrann okkar sé gjörningalistamaður, en það er kjaftæði. Það sér það náttúrulega hver heilvita maður að Sigmundur Davíð er anarkisti. Hann hefur reyndar tjáð sig um það í fjölda viðtala, en það er svo undarlegt hvað þau hafa flogið lágt. Samt hafa fræðimenn erlendis mikið verið að ræða þetta, en hérna á Íslandi hefur þetta furðu lítið verið rætt. Hann hefur nefnilega, alla sína valdatíð, stöðugt verið að færa völd frá forsætisráðherraembættinu, í hendurnar á almenningi. Í raun verið að að vinna ótrúlegt brautryðjendastarf fyrir fjölþjóða anarkismann. Hann er svona passive-aggressive-aktívisti. Ég hugsa að það verði titillinn á ævisögunni hans: Passive Aggressive Activist: The Self Sacrificing Lion.
Alþingi Íslendinga er líka algjörlega dásamlegur staður. Þegar maður gengur þarna inn er annað ómögulegt en að fyllast náungakærleik og gleði. Þarna eru stórar fallegar myndir af brosmildum mönnum að takast í hendur, og allur andinn innanhúss sem og utan ofboðslega fallegur og löðrandi í ást. Þetta er kærleiksmusteri okkar Íslendinga.
Athugasemdir