Ein umtal­að­asta leik­sýn­ing nýlið­ins leik­árs var Könn­un­ar­leið­angur til KOI sem leik­hóp­ur­inn Sómi þjóðar setti á svið í Tjarn­ar­bíói. Verkið er fram­hald af fyrri sýn­ingu hóps­ins, MP5, og þeir Sómamenn hafa boðað fleiri sýn­ingar um geim­far­ana Ísak og Vilhjálm, sem svo ræki­lega hafa leikið sig inn í hjörtu áhorf­enda. Annar tveggja leik­ara í þessum sýn­ingum er Tryggvi Gunn­ars­son, sem jafn­framt er einn af stofn­endum leik­hóps­ins. Hann svarar því hvers vegna Sómi þjóðar varð til, hvernig það er að tapa á Grímunni og hvers vegna maður er ekki í spand­exi ofan í helli.

„Við vildum bara gera okkar eigið leik­hús á eigin for­sendum. Án þess að hafa ein­hvers konar yfir­stjórn eða pressu á selda miða. Við vildum líka þróa okkar eigin list­rænu nálgun sem bygg­ist fyrst og fremst á jafn­ræði allra þátt­tak­enda og sam­eig­in­legri list­rænni ábyrgð. – Svo vildi eng­inn ráða okkur í vinnu.“