„Það á að bregðast við því þegar þetta fólk skríður undan steinum með sinn hatursáróður, alltaf, alls staðar. Hvert og eitt okkar verður alltaf að bregðast við og sýna að við fyrirlítum þetta og líðum ekki að nýnasista spúi sínu hatri yfir aðra.“ Þetta segir Snæbjörn Guðmundsson jarðfræðingur sem lenti í útistöðum við nýnasista á Lækjartorgi í dag.

Nýnasistasamtökin Norðurvígi komu saman á Lækjartorgi í dag ásamt félögum í Norrænu mótstöðuhreyfingunni, regnhlífasamtökum nýnasistahreyfinga á Norðurlöndum, sem ríkislögreglustjóri hefur tengt við hryðjuverkastarfsemi.

Snæbjörn lenti í útistöðum við nýnasistana eftir að hann reif í sundur dreifirit sem þeir dreifðu til vegfarenda. „Ég átti þarna leið um og varð bara alveg gáttaður. Þarna stóðu tíu eða tólf manns og þetta var svo sorgleg samkunda að ég gat ekki annað en stoppað og aðeins virt þetta fyrir mér. Það var auðvitað enginn sem gaf þeim gaum. Þá kom þessi kona að mér, rétti mér þennan bækling og ég bara reif hann. Auðvitað. Hún varð hin reiðasta og sagði mér að ég ætti að sýna sér virðingu. Ég ansaði því auðvitað ekki, ég er ekki tilbúinn að sýna nýnasistum neina virðingu.“

Málflutningur nýnasista ógn við samfélagið

Á myndbandinu sem fylgir þessari frétt má sjá hluta af samskiptum Snæbjarnar við nýnasistana. Meðal annars má sjá og heyra þegar Simon Lindberg, formaður Norrænu mótstöðuhreyfingarinnar, hreytir í Snæbjörn „helvítis kynþáttasvikari“. „Komdu þér í burtu, kommúnistahyskið þitt,“ má líka heyra Lindberg segja á ensku, með ógnandi hætti við Snæbjörn. Lindberg þessi, sem er 36 ára Svíi, er dæmdur ofbeldismaður, hann hefur bæði hlotið dóma fyrir ofbeldi gagnvart hinsegin fólki og fyrir hatursorðræðu á opinberum vettvangi.

„Fyrir mér er þetta bara aumkunarvert pakk“

Snæbjörn fer hörðum orðum um nýnasistana. „Þetta eru aumingjar og grey. Að einhver sé kallaður kynþáttasvikari, það er alveg ótrúlegt. Fyrir mér er þetta eins og hvert annað grín, eða klikkun.“

Spurður hvort honum hafi þótt sem sér væri ógnað neitar Snæbjörn því. „Á staðnum fannst mér þetta eitthvað svo mikill brandari. Eftir á þá átta ég mig auðvitað á því að ég lifi í svo vernduðu samfélagi að hér finnst manni þetta vera eitthvað grín en ég myndi kannski ekki hlæja að þessu fólki annar staðar. Ef ég tilheyrði öðrum samfélagshópi, væri hinsegin eða af erlendu bergi brotinn þá væri þetta sjálfsagt ekkert grín í mínum huga. Fyrir mér er þetta bara aumkunarvert pakk. Mér stendur þó ógn af þeirra málflutningi, eins og samfélaginu í heild sinni.“