Banka­hrunið 2008 olli mik­illi póli­tískri vakn­ingu og list­irnar fóru ekki var­hluta af henni, fyrstu hrun­bæk­urnar komu út nán­ast sam­stundis og höfðu margar raunar verið til­búnar löngu fyrir hrun. En íslensku bíó­mynd­irnar fylgdu ekki tímunum heldur flúðu í sveit­ina. Vissu­lega mátti finna fáeinar und­an­tekn­ingar, eins og Boðbera og Rokland, tvær ræki­lega póli­tískar myndir sem gengu illa í miða­söl­unni, og heim­ilda­mynda­gerð­ar­menn hafa verið dug­legir að takast á við hrunið.

Það var meiri póli­tík í mörgum ofur­hetju­myndum en flestum leiknum íslenskum bíó­myndum – þangað til í fyrra. Árið 2018 var árið sem póli­tíkin varð fyrir alvöru umfjöll­un­ar­efni í íslenskum bíó­myndum.

Í byrjun árs kom Andið eðli­lega, frumraun Ísoldar Ugga­dóttur, þar sem sós­íal-real­ismi var not­aður til að segja fal­lega og mann­eskju­lega sögu um tvær konur sem áttu það sam­eig­in­legt að vera fórn­ar­lömb aðstæðna sem þyrfti ekki mik­inn póli­tískan vilja til að breyta. Myndin fjallar um tvær konur, Láru og Ödju, landamæra­vörð og …