Ólafur Börkur Þor­valds­son, bróðir Hervarar Þor­valds­dóttur for­seta Lands­réttar sem sjálfur var skip­aður hæsta­rétt­ar­dóm­ari í trássi við stjórn­sýslu­lög árið 2003, er einn þeirra hæsta­rétt­ar­dóm­ara sem úrskurð­uðu um að vísa bæri frá kröfu Vil­hjálms H. Vil­hjálms­sonar hæsta­rétt­ar­lög­manns um að Arn­fríður Ein­ars­dóttir, dóm­ari við Lands­rétt, viki sæti vegna þess að hún hefði verið skipuð dóm­ari með ólög­legum hætti. Annar dóm­ari sem dæmdi í mál­inu veitti tveimur af þeim fjórum umsækj­endum sem Sigríður Andersen skip­aði í trássi við reglur stjórn­sýslu­réttar jákvæða umsögn þegar þeir sóttu um dóm­ara­emb­ætti við Lands­rétt. 

Í dómi Hæsta­réttar, sem kveð­inn var upp á fimmtu­dag, er kröf­unni vísað frá á þeim for­sendum að í rök­semdum Vil­hjálms sé hvergi neinu haldið fram sem geti valdið því sam­kvæmt 6. gr. laga nr. 88/2008 um með­ferð saka­mála að dóm­ar­inn telj­ist van­hæfur til að dæma í mál­inu sem um var að ræða. Eingöngu hafi verið færð rök fyrir því að lög hafi verið brotin við skipun hennar sem dóm­ara. „Jafnvel þótt á það yrði fall­ist gæti það sam­kvæmt fram­an­sögðu aldrei orðið til þess að krafa varn­ar­að­ila yrði tekin til greina. Hefur hann því í mála­til­bún­aði sínum klætt það álita­efni, sem hann í raun leitar úrlausnar um, rang­lega í bún­ing kröfu um að dóm­ar­inn víki sæti í mál­inu,“ segir í dóm­inum. „Úrskurður Lands­réttar 22. febr­úar 2018 snýr þannig ekki að réttu lagi að ágrein­ingi um það efni og getur hann af þeim sökum ekki átt undir kæru­heim­ild til Hæsta­réttar sam­kvæmt b. lið 1. mgr. 211. gr. laga nr. 88/2008.“ 

Þegar Vil­hjálmur rök­studdi kröfu sína fyrir Lands­rétti um að Arn­fríður viki sæti vís­aði hann meðal ann­ars til þess að lög­brot Sigríðar Andersen dóms­mála­ráð­herra við skipun dóm­ara kynnu að hafa haft áhrif á það hver vald­ist til for­sætis í Lands­rétti. Þá spurði hann hvort atkvæði þeirra fjög­urra dóm­ara, sem skip­aðir voru án þess að hafa verið metnir hæf­astir, hefðu ráðið úrslitum um hver var kjör­inn for­seti Lands­réttar.

Forseti Lands­réttar er sem áður segir Hervör Þor­valds­dóttir, systir Ólafs Barkar. Sjálfur var Ólafur Börkur skip­aður hæsta­rétt­ar­dóm­ari af Birni Bjarna­syni árið 2003 þótt aðrir umsækj­endur hefðu verið metnir hæf­ari sam­kvæmt umsögn Hæsta­réttar. Umboðs­maður Alþingis komst að þeirri nið­ur­stöðu að stjórn­sýslu­lögum hefði ekki verið fylgt við und­ir­bún­ing og með­ferð máls­ins auk þess sem kæru­nefnd jafn­rétt­is­mála taldi jafn­rétt­islög hafa verið brotin þegar gengið var fram­hjá kven­kyns umsækj­anda, Hjördísi Hákon­ar­dóttur, sem metin hafði verið hæf­ari en Ólafur. Björn Bjarna­son fjallar um frá­vís­un­ar­dóm­inn á blogg­síðu sinni og fagnar því að dóm­ar­arnir hafi séð í gegnum „blekk­ing­ar­vef Vil­hjálms H. Vil­hjálms­sonar lög­manns“.

Fjórir dóm­arar dæmdu í mál­inu ásamt Ólafi Berki, meðal ann­ars Markús Sig­ur­björns­son, fyrr­ver­andi for­seti Hæsta­réttar og Viðar Már Matth­í­as­son. Þegar lagt var mat á hæfni umsækj­enda um dóm­ara­emb­ætti við Lands­rétt í fyrra veitti Markús meðal ann­ars þeim Jóni Finn­björns­syni og Ásmundi Helga­syni jákvæðar umsagnir. Jón og Ásmundur voru líkt og Arn­fríður Ein­ars­dóttir skip­aðir dóm­arar án þess að sýnt hefði verið fram á, í sam­ræmi við kröfur stjórn­sýslu­rétt­ar­ins, að þeir væru meðal hæf­ustu umsækj­enda. Viðar Már Matth­í­as­son veitti Eiríki Jónssyni jákvæða umsögn þegar hann sótti um stöðu dóm­ara, en hann var í hópi þeirra umsækj­enda sem ráð­herra gekk fram­hjá og stendur nú í mála­rekstri gegn rík­inu.