Mynd: Hörður Sveinsson

„Honum tókst ekki að skemma mig“

„Nú, þegar hann hefur fengið upp­reist æru, þá líður mér dálítið eins og allt það sem ávannst með kærunni, skýrslu­tök­unum, rétt­ar­höld­unum og dóm­inum hafi bara verið strokað út.“ Þetta segir kona sem var mis­notuð af Hjalta Sig­ur­jóni Hauks­syni í barn­æsku. „Ég hef ekk­ert að fela og ekk­ert til að skamm­ast mín fyrir.“

„Mig hryllir við orð­inu sál­ar­morð. Þetta var ekki sál­ar­morð, því honum tókst ekki að skemma mig. Og honum mun aldrei takast það.“

Þannig lýsir hún stjúp­föður sínum og brotum hans, ung kona sem var mis­notuð nær dag­lega af Hjalta Sig­ur­jóni Hauks­syni frá því hún var um fimm ára gömul og allt þar til hún flutti að heiman 17 ára. 

Stundin greindi frá því þann 25. ágúst að Hjalti hefði fengið upp­reist æru og verið sæmdur óflekk­uðu mann­orði af for­seta Íslands að til­lögu inn­an­rík­is­ráð­herra. Konan frétti það fyrst frá blaða­manni og varð brugðið. 

„Ég hafði fylgst með fréttum af Róberti Downey og þolendum hans, en það hvarfl­aði aldrei nokkurn tím­ann að mér að Hjalti hefði líka fengið upp­reist æru. Þegar ég frétti af því leið mér eins og það hefði verið keyrt yfir mig sjö sinnum á valt­ara. Ég var gjör­sam­lega lömuð, dofin og upp­lifði mig mátt­lausa,“ segir hún. 

„Þegar ég frétti af því leið mér eins og það hefði verið keyrt yfir mig sjö sinnum á valt­ara. Ég var gjör­sam­lega lömuð, dofin og upp­lifði mig mátt­lausa.“ 

„Svo varð ég alveg ofboðs­lega reið. Ég hef alltaf þurft að burð­ast með þennan bak­poka sem geymir for­tíð­ina mína. Bak­pok­inn er fastur á mér. Ég tek hann ekki af mér á mánu­degi af því mig langar að losna við hann og ég get ekki skilið hann eftir heima um helgar þegar ég fer í sum­ar­bú­stað að slappa af. Ég get heldur ekki farið í ráðu­neytið eða á Bessa­staði og skilið bak­pok­ann eftir þar. En það getur hann, mað­ur­inn sem braut gegn mér. Um leið og hann sleppur við byrð­ina lendir hún öll á mér.“

Misnotaði vald sitt

Rúm þrettán ár eru liðin síðan Hjalti var dæmdur í 5 og hálfs árs fang­elsi fyrir brotin gegn stjúp­dóttur sinni og gert að greiða henni eina og hálfa milljón króna í miska­bætur.

 

Tjáir sig ekkiHjalti Sigurjón Hauksson ætlar ekki að bregð­ast við umfjöllun um brot sín gegn stjúp­dótt­ur­inni að svo stöddu.

Um er að ræða þyngsta dóm sem fallið hafði vegna kyn­ferð­is­brota gegn barni á þessum tíma, en Hæsti­réttur og þar áður Hér­aðs­dómur Reykja­víkur töldu full­sannað að Hjalti hefði gerst sekur um „grófa kyn­ferð­is­lega mis­notkun gagn­vart kær­anda sem stóð yfir í langan tíma, eða um 12 ár allt frá unga aldri hennar“. Hjalti hafði mis­notað frek­lega vald sitt yfir stúlkunni sem stjúp­faðir og valdið henni djúp­stæðum skaða.

Árið 2002 kærði hún Hjalta til lög­reglu og greindi frá því að hann hefði mis­notað sig allt frá því hún myndi eftir sér. „Ég kærði ekki til að bjarga sjálfri mér, heldur vegna þess að ég gat ekki hugsað mér að hann kæm­ist upp með að gera öðrum það sem hann hafði gert mér,“ segir hún. 

Á þessum tíma hafði hún flutt að heiman og kynnst eig­in­manni sínum sem hún á tvö börn með í dag. „Maðurinn minn er það allra besta sem hefur komið fyrir mig. Hann og for­eldrar hans breyttu öllu og pabbi minn og konan hans.“ Eftir að hafa yfir­gefið æsku­heim­ilið og flutt inn til kærastans og for­eldra hans hófst nýtt tíma­bil í lífi hennar. Um leið tók við erfið glíma við að gera upp for­tíð­ina. „Skýrslu­tök­urnar og dóms­með­ferðin reyndu mjög á,“ segir hún. „Ég var gjör­sam­lega búin á þessum tíma.“ 

Þegar dóm­ur­inn féll leið henni samt eins og til ein­hvers hefði verið unnið. Þar með fékk hún loks­ins við­ur­kenn­ingu og stað­fest­ingu sam­fé­lags­ins á því að Hjalti Sigurjón Hauksson hefði brotið gegn henni. Að sökin væri hans; ein­ungis hann bæri ábyrgð á því sem hafði gerst – ekki hún.

„Ég get ekki fengið for­seta til að kvitta upp á eitt­hvert plagg sem losar mig undan því sem mað­ur­inn gerði á minn hlut.“

„Nú, þegar Hjalti hefur fengið upp­reist æru, þá líður mér dálítið eins og allt það sem ávannst með kærunni, skýrslu­tök­unum, rétt­ar­höld­unum og dóm­inum hafi bara verið strokað út,“ segir hún. „Að sig­ur­inn sem vannst þegar hann var dæmdur og þurfti að sitja inni, það er eins og allt þetta hafi ein­hvern veg­inn verið afmáð. Það versta er að sjálf get ég ekki ýtt á neinn takka, ég get ekki fengið for­seta til að kvitta upp á eitt­hvert plagg sem losar mig undan því sem mað­ur­inn gerði á minn hlut. Ég þarf enn að leita mér aðstoðar og glíma við afleið­ing­arnar. Hann fær hins vegar að byrja með autt blað, rétt eins og ef þetta hefði aldrei gerst.“

Kjósa
1
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Uppreist æru

„Við erum ennþá meðvirk með spillingunni“
MenningUppreist æru

„Við erum ennþá með­virk með spill­ing­unni“

Karl Ágúst Úlfsson er einn ást­sæl­asti leik­ari og höf­undur þjóð­ar­innar. Hann hefur látið sig sam­fé­lags­mál varða í ára­tugi, fyrst á vett­vangi Spaug­stof­unnar, sem valda­menn töldu að væri á mála hjá óvin­veittum öflum. Hann segir að sig svíði þegar níðst er á lít­il­magn­anum og hvernig feðra­veldið verji sig þegar kyn­ferð­is­legt ofbeldi kemst á dag­skrá. Ný bók hans, Átta ár á sam­visk­unni, er safn smá­sagna um fólk í sál­ar­háska.

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár