Byrjum á full­yrð­ingu. Leitun er að ríki sem á jafn mikið og Ísland undir því marg­hliða og fjöl­þjóð­lega alþjóða­kerfi sem þró­að­ist eftir seinna stríð. Þegar alþjóða­sam­starf færð­ist frá tví­hliða sam­skiptum stór­velda og inn í fjöl­þjóð­legar stofn­anir á borð við Sam­ein­uðu þjóð­irnar, Atl­ants­hafs­banda­lagið, Alþjóða­við­skipta­stofn­un­ina, Evr­ópu­ráðið og svo fram­vegis. Í skjóli hins stofn­ana­vædda alþjóða­kerfis tókst okkur ekki aðeins að færa út land­helg­ina og tryggja varnir lands­ins heldur einnig að teygja okkur eftir ein­stak­lega hag­felldum við­skipta­samn­ingum, sem smá­ríkið hefði að öðrum kosti trauðla átt færi á eitt og sér.

Áður en kerfi fjöl­þjóð­legs sam­starfs í gagn­kvæmt skuld­bind­andi alþjóða­stofn­unum tók við upp úr seinni heims­styrj­öld var Ísland ein­angr­aður útkjálki sem stór­veldin með­höndl­uðu bara eftir eigin hags­munum. 

Og einmitt vegna þess að leitun er að landi sem á eins mikið undir ríkj­andi heims­kerfi ættum við Íslend­ingar að fylgj­ast alveg sér­deilis vel með þeim teiknum sem nú má sjá á lofti um jafn­vel nokkuð afger­andi breyt­ingar …