Myrkur í ágúst 2 — Jörðin verður til

Í gær varð sólin til.

Í þess­ari grein hér.

Hið helj­ar­stóra ryk­ský sem hafði sveimað um óra­víddir geims­ins í millj­arða ára var allt í einu orðið að sól.

„Allt í einu“ er ekki orða­lag út í blá­inn. 

Því það gerð­ist á leift­ur­hraða á mæli­kvarða alheims­ins.

Gleymdi ég að nefna það í gær?

Frá því skýið byrj­aði að snú­ast og síðan falla saman og þangað til sólin „kvikn­aði“ liðu lík­lega ekki nema um það bil 50 millj­ónir ára.

Andartak í sögu alheims­ins, nei, bara vottur af and­ar­taki.

Sólin er allsráðandi

En þarna var hún komin og hún skein svo skært þar sem miðja skýs­ins hafði áður verið, búin að soga það allt inn í sig.

Allt eða næstum allt.

99,8 pró­sent af ský­inu stóra var nú fólgið í sól­inni.

Eftir voru 0,2 pró­sent.

Og hvar var sú agn­ar­ögn?

Jú, það lít­il­ræði af efni var farið að sveima hring eftir hring um sól­ina, mis­langt frá henni.

Nógu nærri til að hald­ast áfram í nágrenni hennar, nógu hrað­skreitt til að falla ekki í loga hennar.

Og þetta örlitla efni, þessi 0,2 pró­sent, fór að drag­ast saman.

Aðeins einni til tíu milljón árum eftir að sólin varð til hafði gasið í ytri sveitum hins nýja sól­kerfis dreg­ist saman í nokkrar ansi vold­ugar gaskúlur.

Við köllum þær Júpíter, Satúrnus, Úranus og Neptúnus.

Í nær­sveitum sól­ar­innar var hins vegar harð­ara efni á sveimi og það var lengur að hnoð­ast saman í hnetti.

Aðeins lengur.

Það tók svona 10 til 30 millj­ónir ára en þá voru 20–30 mis­stórar frum­plánetur úr grjóti farnar að sveima kringum sól­ina og svo heilmargt af loft­steinum, smá­st­irnum og þvíum­líku dóti.

Of margar plánetur

Okkar Jörð var meðal stærstu frum­plánet­anna, samt ívið minni en núna, en margar hinna bara á stærð við tunglið okkar.

Nema hvað þær voru of margar.

Jafnvel í geimnum er plássið ekki enda­laust.

Jörðin var orðin til og sveim­aði ein um hið nýja sól­kerfi kringum hina nýju sól.

Engir sól­myrkvar vörp­uðu skugga á hið nýja hitagló­andi yfir­borð því það var ekk­ert tungl.

Hún var alveg ein.

En bíðum samt við, þarna nálg­ast önnur pláneta.

Og nálg­ast æ meir og meir. 

Hvernig endar þetta?

Það fáiði að lesa á morgun þegar tunglið verður til.

Jafnvel í geimnum er plássið ekki enda­laust