Í langan tíma hef ég pælt í honum Júdasi; þið munið - svikaranum í Biblíunni (sá þekktasti í það minnsta) - manninum sem þáði þrjátíu skildinga silfurs fyrir að svíkja Jesú í hendur Rómverja og gyðinga með því að smella á hann kossi; Júdas hafði sagt, sá sem ég kyssi - sá er Jesú.

Og Jesú sagði við Júdas: Vinur, gerðu það sem þú ert kominn til að gera. Hann gerði það.

Flestir vita framhaldið; viðbjóðslegar líkamlegar pyntingar Pontíusar Pílatusar - krossfesting með ryðguðum (mér hefur alltaf fundist það líklegt en hef ekki með afgerandi hætti fengið það staðfest) nöglum í gegnum bein og hold; dauði frelsarans, Jesú Krists.

Júdas framdi sjálfsvíg; hann fékk samviskubit og hengdi sig.

Já, hann Júdas sveik Jesú og þeir guldu fyrir það með lífi sínu því báðir þessir menn voru með samvisku; það sannar sjálfsvígið og sjálfsfórnin. 

Þeir dóu á sama tíma en voru jarðaðir í sitthvoru hálf tunglinu en ekki í sömu vídd og hafa því enn ekkert náð að kynnast eitthvað meira hvor öðrum. 

Þá aftur að Júdasi einum.

Hann reyndi að skila silfrinu (mér hefur persónulega alltaf fundist silfur fallegra en gull) sem er ansi ólíkt svikurum samtímans og annarra tíma þar sem engu var skilað til baka og allar skuldir afskrifaðar; dustað af öxlum jakkalakkanna og dragtdrottninganna.

En ekki hjá Júdasi. Ónei. Hann fékk ekkert afskrifað; hann var hinsvegar afskrifaður en lifir þó enn í minningunni hjá mörgum sem mesti svikari mannkynssögunnar; dóni, djöfull, drusla og dragbítur með engan krók og ekkert fokking kókakólaílítilliglerflösku sem öllum í eyðimörkinni dreymir um að súpa á.

Júdas var svo vondur og mikill svikari að hann iðraðist gjörða sinna og vildi bæta fyrir þær en fékk það ekki. 

Í lífsins lotteríi fékk Júdas svo sannarlega ekki stóra vinninginn í lífsins lottói þess tíma; hann fékk ekki einu sinni þrjár tölur réttar; það hlutverk sem honum var ætlað var að vera maðurinn sem sveik Jesú í hendur fjandmanna sinna. Það var megintilgangur hans í lífinu þótt hann hafi eðlilega aldrei vitað neitt um það nema mögulega á þeim sekúndubrotum sem það tók reipið að rykkja hálsi hans úr lið og leysa um leið í kufl hans öllum þeim saur og þvagi og öðrum vessum er safnast höfðu saman í líkama hans á síðasta sólarhring jarðvistar sinnar.

Mjög lítið er vitað um ævi og störf Júdasar: Jújú, hann var einn af tólf lærisveinum Jesú og sonur Símonar, en reyndar hafa fræðingar deilt um það í gegnum aldirnar hvort Símon hafi nokkuð verið pabbinn - enda voru DNA-próf ekki komin til sögunnar á þeim tíma er Júdas, Símon, Jesú og allir þeir kumpánar lifðu á og stigu sinn guðlega djöfladans í takt við ástralskar kengúrur og nýlátin norsk lömb sem snérust gegn viðteknum venjum og fluttu búferlum til Gethsemane þar sem nóg var af ólífum og drykkjarhæfu vatni. 

En nóg um það.

Það hefur aldrei verið í tísku að tala mikið um Júdas, hvað þá að benda á að hann hafi einfaldlega verið breyskur maður sem gerði rangt og iðraðist en fékk ekki fyrirgefningu heldur öðlaðist allt að því (vonandi ekki) eilífan viðbjóð sem dansar uppi á borðum í huga fólks þótt löngu sé búið að loka staðnum og dottandi dyraverðirnir komnir í aðra vinnu.

Ég hef aldrei þrátt fyrir mína (barna)trú verið reiður út í Júdas þótt hann hafi gert rangt. Hann varð tæknilega séð mannsbani og fyrir það getur refsingin í dag verið einhver ár í fangelsi, lífstíðarfangelsi eða dauði (get ekki ímyndað mér að það sé mikill munur á þessu tvennu), svo einhver dæmi séu nefnd - en dómurinn sem Júdas fékk var sá þyngsti sem nokkurn tímann hefur fallið svo vitað sé: Að vappa um eilífðina á adamsklæðunum (ég sé þetta bara fyrir mér) einum í kompaníi með þeim Hitler, Stalín, Maó og George Bush yngri, meðvitaður um að nafn sitt verði líklega ávallt nefnt í tengslum við eitthvað hræðilega hræðilegt að eilífu, amen.