RÚV fjallar í kvöld um „djúpstæðan fjölskylduvanda sem varð sífellt óviðráðanlegri“ í máli Margrétar Löf, sem banaði föður sínum í Súlunesi í Garðabæ, ásamt því að stórslasa móður sína.

Í viðtalinu sem flutt er á RÚV segir Margrét frá erfiðleikum sem hún tengir annars vegar við áföll, sem hún hafi „lent í“, og svo fjölskyldunni.

Margrét var spurð hver ástæðan hefði verið fyrir því að fjölskyldan leitaði sér hjálpar.

„Já, við leituðum okkur hjálpar eða aðstoðar sem fjölskylda, sem ein heild, af því að það voru ákveðnir erfiðleikar eða brestir sem við vildum vinna úr, vildum láta hlutina ganga upp og láta okkur líða vel saman,“ segir Margrét í viðtalinu.

„Við erum fjölskylda sem þykir rosalega vænt um hvort annað og við áttum líka mjög góðar stundir, bara svo það sé tekið fram. Bara mjög góða tíma saman líka, sko. Þrátt fyrir að við leituðum okkur aðstoðar. Og við vildum allt það besta fyrir hvort annað líka og hugsuðum mjög fallega til hvors annars.“

Hún er spurð hvort fjölskyldumeðferðin hefði virkað.

„Já, mér fannst það. Á einhvern hátt. Gerði það, algerlega. Það var alveg eitthvað sem virkaði og hafði áhrif. En kannski ekki nógu mikið.“

Segist góðhjörtuð, hress og traust

Í viðtalinu lýsir Margrét sér „fyrst og fremst sem mjög góðhjartaðri manneskju“.

Já, „ég elska að gefa af mér og láta gott af mér leiða og vera til staðar fyrir fólk.“ Og svo er ég trú, trygg, traust. Og svo er ég mjög metnaðargjörn og klára alltaf vel það sem ég tek mér fyrir hendur og vil skila því vel frá mér. Og svo er ég rosa mikil keppnismanneskja líka. Og finnst ofboðslega gaman að keppa.“

Þá sé hún „hreinskilin, einlæg, hress og góð í skóla og hafi fengið fjölmörg verðlaun fyrir námsárangur.“

Stefnir í læknisnám

Margrét Löf stefnir á að stofna fjölskyldu og læra læknisfræði.

„Mig langaði að nota og nýta þessa tónlistarhæfileika sem ég hef meira. Líka var meiningin að læra eitthvað heilbrigðistengt og er jafnvel ennþá að hugsa um dýralækninn, bara af því að ég elska dýr svo mikið. En svo var ég líka að pæla að fara annað hvort í læknisfræðina eða beint í taugavísindi, af því að ég hef svo mikinn áhuga á mannslíkamanum yfirhöfuð og sérstaklega taugafrumum og mænuskaða, hef mikið verið að vinna með fólki með mænuskaða. Mér finnst það bara svo heillandi.“

Hún bætir við: „Og svo er náttúrulega markmiðið að stofna fjölskyldu, og allt þetta.“

Vísar til áfalla

Margrét gengst við því í viðtalinu á RÚV að hafa glímt við vanlíðan, en tengir hana við ótilgreind áföll.

 „Já, ég myndi lýsa mér sem bara mjög lífsglaðri manneskju, en ég hef lent í áföllum sem hafa verið misstór. Og það er miklu meiri vinna sem þarf að leggja í ákveðin áföll frekar en önnur,“ segir hún og bætir við að enn eigi eftir að vinna úr einhverjum þeirra. „Það er markmiðið að klára að vinna úr því öllu.“

„Öll þessi áföll sem ég hef lent í, þau hafa mótað mig. En ég hef alltaf unnið áfram með lífið og reynt að vinna úr hlutunum á náttúrulegan og venjulegan hátt. Og hef aldrei til dæmis farið að leita í það að deyfa mig, hvort sem það er með fíkniefnum eða áfengi eða neitt slíkt.“

Margréti verður tíðrætt um áföll sem hún hafi lent í, sem hafi orsakað eyrnavandamál, en á heimili hennar og foreldra hennar gerði hún kröfu um að þau hefðu þögn. 

„Þetta er eitthvað svona viðvörunar- og varnarkerfi líkamans. Sérstaklega ef ég var í ákveðnum aðstæðum. Og það er hægt að vinna í þessu og laga þetta til baka. En það getur ekki alltaf verið endalaus streita. Og streita og streita. Og næsta áfall og næsta áfall og næsta áfall,“ segir Margrét í viðtalinu.

Þá segir Margrét að hún hafi alltaf hugsað fallega til foreldra sinna.

„Ég hugsa mjög fallega til þeirra. Beggja. Þetta er náttúrulega fjölskyldan mín. Og bara það mikilvægasta í mínu lífi. Það eru mamma og pabbi. Þetta eru náttúrulega foreldrar mínir og mér þykir mjög vænt um þau. Ég hef alltaf hugsað bara mjög fallega til þeirra. Og borið mikla ást til þeirra. Eins og þetta bara, að pabbi sé dáinn. Ég er ennþá bara í einhverri afneitun, held ég sko.“

Hún segist sakna föður síns „alveg svakalega mikið. Ég er bara alveg að fara að gráta. Já, það er svoleiðis,“ segir Margrét.

Foreldrarnir með áverka á við bardagamenn

Mar­grét Löf beitti for­eldra sína grófu heim­il­isof­beldi sem leiddi til dauða föð­ur henn­ar. Fram hefur komið að við handtökuna á afmælisdegi föður hennar, 11. apríl í fyrra, fannst henni und­ar­legt að for­eldr­ar sín­ir hefðu ekki ver­ið hand­tek­in sama dag og fað­ir henn­ar fannst þungt hald­inn. Fram kom í mati læknis að faðir hennar og móðir hefðu verið með áverka sem samræmdust því sem bardagaíþróttamenn glíma við.

Margrét var dæmd í Héraðsdómi Reykjaness í desember í sextán ára fangelsi fyrir að myrða föður sinn og sérstaklega hættulega líkamsárás gagnvart móður sinni. Hún fær að erfa föður sinn þrátt fyrir að hálfbróðir hennar hafi krafist þess að hún yrði svipt erfðarétti. Margrét áfrýjaði dómnum.