Hlaðan: Þankar til fram­tíðar eftir Berg­svein Birg­is­son markar nokkur tíma­mót fyrir les­endur hans. Bókin er það sem mætti kalla skáld­leysu og fjallar í grunn­inn um þanka heim­spek­ings, húman­ista og sveita­manns á meðan hann reisir hlöðu norður á Ströndum. Sá dul­ar­fulli staður á sér­stakan stað í hjarta Íslend­inga og hefur verið kveikja að stór­kost­legum bókum. Nægir þar að nefna Þar sem veg­ur­inn endar eftir Hrafn Jök­uls­son heit­inn, en ekki síst fræði­skálda­rit (?) eftir Berg­svein sjálfan, hina stór­fróð­legu bók um Svarta vík­ing­inn. Hlaðan er kær­komið tæki­færi til þess að kynn­ast höf­undi, sem er ekki bara spreng­lærður í sínum fræðum heldur inn­blás­inn bæði af þjóð­sögum og land­inu sjálf: „Ég er orð­inn villtur andi og og mig langar að skrifa þér bréf,“ segir Berg­sveinn í upp­hafi bókar og slær þar tón­inn. Að þessu leyti má segja að bókin sé ein­stök í höf­und­ar­verki Berg­sveins sem hefur fyrir löngu heillað þjóð sína með bókum eins og …