Förumaðurinn og keisarinn

Það var á fögrum haust­degi árið 1836 að íbúar í bænum Krasnofimsk í Rúss­landi ráku upp stór augu þegar hnar­reistur aldr­aður maður, alhvítur á hár og skegg, hélt inn­reið sína í bæinn í lít­illi létta­kerru sem hvítur hestur dró.

Hann var ansi hávax­inn, klæddur venju­legum, gróf­gerðum alþýðu­fatn­aði en virt­ist svo miklu hreinni og strokn­ari en títt var um óbreyttan almúg­ann í þá daga, og fas hans var líka höfð­ing­legra en fólk átti að venj­ast. Í Rúss­landi voru það óskrifuð lög að alþýðu­fólk átti að vera nið­ur­lútt og helst smjaðr­andi og und­ir­gefið í fram­komu við sér heldra fólk.

Þessi roskni maður horfði hins vegar framan í hvern sem var. Ekki af neinum hroka heldur bara eins og hann skamm­að­ist sín ekk­ert að ráði fyrir til­veru sína.

Hann horfði jafn­vel framan í hrepp­stjór­ann í bænum þegar yfir­valdið kom aðvíf­andi til að gá hvað væri eig­in­lega að ger­ast.